افشای لست شهدای تا هنوز گمنام افغان توسط دادستانی عالی کشور هالند
ساعت ۱:۱۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳٩٢/٦/٢٧  کلمات کلیدی: افغانستان ، جنایات جنگی ، اگسا ، سروری

افشای لست شهدای تا هنوز گمنام افغان توسط دادستانی عالی کشور هالند


بتاریخ هژدهم سپتمبر ۲۰۱۳م دادستانی عالی کشور شاهی هالند اسمای در حدود پنجهزار تن از آنعده افغان های را که طی سال های ۱۳۵۷ و ۱۳۵۸ هجری شمسی بنام های مختلف از طرف دستگاه استخباراتی اگسا (ارگان جاسوسی و مرگ آفرین حزب دموکراتیک خلق) به شهادت رسیده اند افشاء کرد.


این اداره پایان دهه ها انتظار و بلاتکلیفی بازماندگان این شهداء را یگانه دلیل افشاء این لست مرگ اعلان کرده است.


افغانستان واچ متأسف است که آنچه را که باید در طی دهه ها نهاد های عدلی و قضایی و ارگان های حقوق بشری افغانی انجام میدادند٬ یک اداره غربی انجام داده است.


افغانستان واچ از مسؤلین و منسوبین قبلی و فعلی حزب دموکراتیک خلق تقاضا مینماید که اگر ذره ای از وجدان در خود دارند٬ با اعتراف جنایات حزبی حد اقل از بازماندگان این شهداء معذرت بخواهند٬ زیرا سوگمندانه در کشور بی قانون افغانستان مرجعی نیست تا آنها را به دادگاه بکشاند. محکمه مضحک اسداله سروری دال بر این ادعاست.


افغانستان واچ در حالی که برای بازماندگان این شهداء صبر و اسقامت آرزو میکند٬ از بارگاه خدای بزرگ استدعا دارد تا روح این جان باختگان بی گناه را شاد و جنات برین را جایگاه شان بدارد.


به آرزوی پیروزی حق بر باطل و پایان اصل عدم مجازات
افغانستان واچ

برای مطالعه اعلامیه مطبوعاتی دادستانی عالی کشور شاهی هالند در این زمینه و یا جستجوی نام عزیز گمشده تان به لینک ذیل مراجعه نمایید:

http://www.om.nl/onderwerpen/internationale
http://www.om.nl/onderwerpen/internationale/morotai/
http://www.om.nl/onderwerpen/internationale/morotai-%28english%29/


 
اعتراض نامه عنوانی کمیسیون سمع شکایات کمیسیون مستقل انتخابات ریاست جمهوری
ساعت ۱:۳٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸۸/٢/۳۱  کلمات کلیدی: متهمین جنایات جنگی ، حقوق بشر ، افغانستان ، انتخابات ریاست جمهوری

آنچه در ادامه میخوانید متن اعتراض نامه ای است که از طرف سازمان حقوق بشرافغانستان واچ در رابطه با نامزدی شهنواز تنی به کمیسیون سمع شکایات کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان ارائه شده است.

 

 

بنام خداوند دادگر و توانا

 

 

20 می 2009 م مطابق 30 ثور 1388 هـ ش

 

سازمان حقوق بشرافغانستان واچ در حالیکه برگزاری انتخابات آزاد و شفاف ریاست جمهوری را در کشور خیرمقدم میگوید، ملاحظه میدارد که یکی از ممیزات عمده دومین انتخابات ریاست جمهوری بعد از انقراض حاکمیت طالبان، اشتراک تعداد بی سابقه نامزادان در این انتخابات میباشد. همانگونه که یکتعداد چهره های گمنام  و تا هنوز ناشناخته منحیث نامزدان ریاست جمهوری و معاونین آن ثبت نام نموده اند، موجودیت یکعده چهره های مطرح در جریان کشمکش های سیاسی و جنگ های داخلی سی سال گذشته که به قیمت جان صدها هزار افغان، آوارگی میلیون ها تن دیگر، ویرانی زیربنا های اقتصادی-اجتماعی کشور و نقض گسترده حقوق بشر در همه ابعاد آن انجامید، جلب توجه نموده و بر این مظهر مردم سالاری سایه افگنده است.

 

با وصف آنکه قوانین موضوعه کشور در مورد ناقضین حقوق بشر و جنایتکاران جنگی صراحت دارد، اما نسبت عدم موجودیت میکانیزم های تطبیقی این قوانین بیشتر به یک پلنگ کاغذی شباهت دارند که محض در روی کاغذ موجودیت داشته و نظر به مصالح جاه طلبانه و قدرت جویانه تا هنوز جنبه عملی نیافته اند. این امر سبب میشود تا یکعده از نامزدان با گذشته ننگین سیاسی و اجتماعی، دستان آلوده با فساد مالی و اداری و نقض شنیع حقوق بشر با سوء استفاده از ساختار های دموکراتیک، با وقاحت ویژه و بدور از هرنوع تشویش و دغدغه خویش را یکبار دیگر بر مردم رنجدیده و مظلوم این کشور تحمیل نمایند.

 

در این حال یگانه چهره ای که سالها قبل به جرم خیانت ملی محکوم گردیده بود، شهنواز تنی است. تنی که در تبانی با گلبدین حکمتیار و به استشاره دستگاه استخباراتی پاکستان از موقف اش منحیث وزیر دفاع حکومت وقت بر علیه آن حکومت شوریده و طی یک کودتای نظامی ناکام با بمباردمان بر جاده میوند و مناطق مسکونی گلباغ و قلعه فتوح کابل ده ها تن افراد ملکی را به خاک و خون کشانید، متعاقباً با طیاره نظامی ملکیت دولت وقت به دامان آی اس آی پناه برد، که طیاره مذکور تا هنوز در آنکشور قرار دارد.

 

از آنجایی که برعلیه شهنواز تنی از طرف حکومت وقت حکم محکمه مبنی بر خیانت ملی منحیث بزرگترین جرم ارتکابی در یک کشور صادر گردیده بود، سازمان حقوق بشر افغانستان واچ تقاضا مینماید تا بر حسب صراحت قانون شهنواز تنی از اشتراک در پروسه انتخابات ریاست جمهوری حذف گردیده و بخاطر قتل مردم عام، نقض مصالح ملی و پیوستن به اجانب مورد پیگرد قانونی قرار گیرد.

 

سازمان حقوق بشر افغانستان واچ همچنان متوقع است تا به پاس احترام به خون شهدای سه دهه گذشته، پیگرد قانونی جمیع موارد نقض حقوق بشر در کشور و ارجگذاری به حق انسان به مثابه پیش شرط تأمین سایر حقوق اتباع این کشور بالاخره آغازی بر پایان رنج انسان ستمدیده این کشور والا اما ویران باشد. تا زمانیکه این کشور با اخلاف ناخلف اش محاسبه ننماید، هیچگاه ستمگران اجنبی را به عدالت نخواهد توانست کشید.

 

به آرزوی تحقق حاکمیت حق و شایسته سالاری در کشور!

سازمان حقوق بشر افغانستان واچ


 
برگرفته شده از سایت گفتمان
ساعت ٦:۱٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸۸/٢/٢۳  کلمات کلیدی: افغانستان ، جنایات جنگی ، مادر ، زندان پلچرخی

"مادر مرا ببوس"

ناتور رحمانی 

فرزندم!

فرزند برومندم

میدانی امروز روز مادر است

و من بیشتر از هر وقت دگر

                                دلتنگم

چون تو نیستی

جای بوسه های تو روی دستم

                                    خالیست

و آن محبت مقدسی که از تو

                                 بر من حلول میکرد 

بیادم است که میگفتی :

« مادر ، من میروم

میروم تا رسالت خود را برای مادر وطن

                                      ادا کــــنم 

رفتی، چه صادقانه رفتی

چه عاشقانه ....

رفتی و دگر برنگشتی

و من

هر سال  روز مادر

گلهای را که کنار بسترم گذاشتی

با سرشک آبیاری میکنم.

فرزندم!

تو رفتی بخاطر آزادی وطن

                               سر دادی

مگر دیدگان خسته من

                      هنوز هم

راه پلچرخی و پلگون را

                               می پایند

که مگر برگردی

و قلب یخزده ام را

بابوسه کودکانه ای گرم بسازی

برگردی و با آن حرفها

به اندیشه ام واداری

                         که میگفتی:

«مادر مرا ببوس» 

«برای آخرین بار»

«که میروم بسوی سرنوشت»

چه سرنوشت افتخار آمیزی 

                                در انتظار تو بود

من از داشتن فرزندی چون تو

                                   بخود میبالم

و تو را برای همیشه

                      در ژرفترین حصه قلبم

                                              خواهم داشت

خوب شد

سرنوشت ننگین نداشتی فرزندم  

مثل میهن فروشان مادرخطا

                                 و خشوک


 
د بینوا له ویب پانی څخه
ساعت ٦:٢٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳۸۸/۱/۳۱  کلمات کلیدی: افغانستان ، جنایات جنگی ، حقوق بشر ، کراله

د کرالې د شهیدانو دیرشم تلین

ن. سالارزی   

د نن څخه

۳۰ کاله وړاندې د ۱۳۵۸ لمریز هجری کال د وری د میاشتې په ۳۱ مه نېټه چې د جمعې مبارکه ورځ او د ۱۹۷۹م کال د اپریل د میاشتې د شلمې نېټې سره سمون درلود،د کمونستی رژیم  له خوا د سهار په ۹ بجو د ۴۴۴ کوماندو د قطعې او ۶۹ غنډ د عسکرو او ټانکونو په وسیله د کرالې کلی په ناڅاپی توګه بې موجبه او په ناحقه توګه محاصره کړ.  دمحاصرې سره سم د کلی څخه بهر پرتو یوې یوې کلا ته  ورننوتل او نارینه وګړی چې یې موندل هغه یې په ډیره بې رحمۍ او وحشت سره په شهادت رسول. بیا یې د کلی نور نارینه اوسیدونکی چې شمېر یې د زرو (۱۰۰۰) تنو څخه زیات و د مارش، غونډې او د شرق د زون مسؤل صحرایی او د قوماندان بهرام الدین سره د لیدلو او کتلو په پلمه په دوو ځایونو کې راټول اوبې له کومې پوښتنې او جرم د ا ثبات څخه په بې رحمۍ سره په ډله ایزه توګه په  شهادت ورسول او په داسې حال کې یې د بلدوزرو په وسیله د خاورو لاندې کړل چې زیات شمیر یې ژوندی و.

ددې په هېواد او اسلام مینو شهیدانو څلی د کرالې په کلی کې پروت دی او شنه او سپین بیرغونه پرې رپیږی چې د کمونستی رژیم د ظلم او وحشت نمونه ده.

 ددې شهیدانو په یاد هر کال د وری د میاشتې په ۳۱مه نېټه  غونډې جوړیږی او د غونډو  په پای کې پریکړه لیکونه  صادریږی چې د دغې پیښې د غندلو سربیره له افغانی واکمنو او د بشری حقونو دساتنې د نړیوالو سازمانونو څخه په  کې  په کلکه غوښتنه کیږی  چې ددغې پیښې عاملین چې څه په افغانستان او څه د افغانستان څخه بهر کې مېشت دی محاکمه او د خپلو ناوړو عملونو په سزا ورسوی.

خو دا چې د غریب ملا په اذان څوک کلمه هم نه وایی نو په خواشینۍ سره تر نن ورځې پورې ددغه ناوړه پیښې د عاملیونو او جنایتکارانو د محاکمې په هکله هیڅ ډول اقدام سر ته نه دی رسیدلی.

پټه دې پاتې نه وی چې د کرالې د پیښې د اصلی عاملینو له ډلې څخه یو هم صادق عالمیار چې هغه مهال د ۴۴۴ کوماندو قطعې قوماندان  او بل د عبدالحق په نوم چې هغه مهال د ۴۹ غونډ قوماندان وو چې دوۍ په خپله په دغه ډله ایزه وژنه کې ګډون درلود او په خپلو لاسونو یې دغه وژنې سر ته رسولی دی.  خو، په خواشینې سره باید ووایم چې ددې پر ځای چې دغه وحشی قاتلین د خپلو وحشیانه کړنو په سزا ورسیږی  په اروپایی هېوادونو کې ارامه ژوند تیروی.

زه  د کرالې د شهیدانو دد یرشم تلین د یادونې ترڅنګ د افغانی واکمنو او د بشری حقونو د ساتنې سازمانونو او د نړۍ د بشر دوسته هېوادونو څخه غوښتنه کوم چې د کرالې د بې ګونا خلکو د شهادت  مرتکبین ژر تر ژره محاکمې ته راکش کړی او د خپلو بشری ضد کړنو په سزا یې ورسوی تر څو نور ترې پند واخلی. په پای کې د کرالې د شهیدانو پاکو روحونو ته دوعا او د عاملینو د محامکې او سزا په هیله.


 
اعلامیه موسسه حقوق بشر افغانستان واچ
ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٧/۸/۱  کلمات کلیدی: افغانستان ، متهمین جنایات جنگی ، محاکمه ، سروری

محکمه استیناف نظامی سروری را به 19 سال حبس محکوم نمود

 

محاکمه اسداله سروری مشهور به اسداله پیلوت، رئیس اگسا امروز چهارشنبه مؤرخ 22 اکتوبر 2008م مطابق اول عقرب 1387 هـ ش در محکمه استیناف نظامی در شهر کابل به مجازات 19 سال حبس این جنایتکار حرفوی انجامید.

در تالار محکمه که یکعده زیاد افراد فامیل و رفقای حزبی سروری حاضر شده بودند، در کنار اخلال جریان محکمه به تهدید و توهین شهود و مخالفین جنایات سروری نیز پرداختند.

نماینده افغانستان واچ با قرائت شهادت هموطنان خارج از کشور خواهان مجازات سروری در یک محکمه با صلاحیت و واجد شرایط محاکمه جنایتکاران جنگی و ناقضین حقوق بشر گردید.

سروری با جسارت معمول دستگیری و توقیف اش را غیر مؤجه دانسته و از اتهامات وارده انکار ورزیده، در مقابل خبرنگاران اظهار داشت که با فیصله محکمه رضائیت نداشته اعتراض خواهد نمود. این در حالی است که سارنوال مربوطه که مطالبه اعدام نموده بود، احتمالاً نیز تمیز طلب خواهد شد.

به آرزوی حاکمیت حق، ایجاد نهاد های عدلی و قضایی منصف و بیطرف و تحقق رؤیای محاکمه جنایتکاران جنگی و ناقضین حقوق بشر در کشور!

 

موسسه حقوق بشر افغانستان واچ

 afghanistanwatch@yahoo.com

 

 


 
نامه ای سر گشاده عنوانی حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان
ساعت ٤:٤٠ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳۸٧/٧/٢٦  کلمات کلیدی: افغانستان ، متهمین جنایات جنگی ، اگسا ، سروری

اسد الله سروری جانی ایکه باید خون حساب بدهد!

بتاریخ 20 جوزای سال 1358 پدر م، یمین‌الدین، و کاکایم، نصرالدین (که فقط سه ماه از عروسی اش می گذشت) از طرف والی ولایت لغمان، حضرت گل بارگامی، توقیف گردیده در نظارتخانه آن ولایت زندانی شدند. بعد از سپری کردن 2 روز در ولایت مذکور، هر دو زندانی به وزارت داخله در کابل انتقال داده شدند. هنوز 20 دقیقه از رسیدن شان به وزارت داخله نگذشته بود که موتر های سربسته- که مخصوص انتقال زندانی ها بود- از ریاست اگسا آمد و آنان را به صدارت انتقال داد. بعداً تک و دو و کوشش ما برای پیدا کردن آنان به هیچ نتیجه ای نرسید، زیرا سه روز بعد وقتی به ریاست اکسا لباس بردیم، از ما معذرت خواستند و گفتند برای یمین الدین و نصرالدین لباس نیاورد.

29 سال از آن روزی میگذرد که پدر خود را با دست های بسته در موتری که آنان را به کابل انتقال میداد، دیدم. اما از او مانند هزاران شهید گمنام دیگر که در شکنجه گاههای اگسا بدون هیچ جرم و محاکمه ای ناپدید شدند خبری نیست. خانواده ی من از مهر و محبت پدری محروم شد و بخاطر فرار از اختناق آن زمان اکسا و نبود سرپرست و نان آور خانه به پاکستان، جاییکه یکی از کاکاهای ما مهاجر شده بود، آواره گردیم. سالها گذشت و خانواده ما چشم به دروازه دوخته بود که شاید گمشده اش را باز یابد. اما سالها گذشت و نبود هیچ خبری، خانواده‌ی مان را به این نتیجه رساند که سرنوشت پدرم نیز مانند هزاران گمشده دیگر با ورق پاره ی نا معلومی حاوی متن "بشکل محرمانه و در نیمه شب نابود شوند" ، رقم خورده باشد.

هیچ نمیتوانم مجسم کنم که آنان چگونه پدر م را تیرباران و یا زنده بگور کرده باشند. پدرم بگفته مردم انسانی بود که مورچه زیر پایش آزار نمی دید، شغل معلمی داشت و به آن عشق میورزید؛ از اوقات فراغت خود استفاده میکرد و جوانان را در منزلش مضامین علمی درس میداد و همچنان به حل مشکلات شان می پرداخت. مردم از قرا و قصبات دور دست برای رفع مسایل و مشکلات حقوقی و حتی خانوادگی شان به او مراجعه میکردند. مگر مرگ چنین انسانی چگونه می تواند برای فرزندانش توجیه شود؟ این سوالیست که ما بازماندگان هیچ جوابی به آن نداریم.

اما آقای کرزی ما به این سوال های خود پاسخ میخواهیم.

در آنزمان اسد اله سروری رییس اگسا و امثال وی با دست باز و قلب قسی و بی هیچ عاطفه ی انسانی به توقیف، تیرباران، زنده بگورکردن و اعدام هر آن شخصی می پرداختند که با رژیم خونبار شان یا همقدم نبود و یا از محبوبیت در میان مردم برخوردار بود. اینان چون گرگان گرسنه همیشه در کمین نشسته بودند. همین ها بودند که هزاران خانواده را بی‌سرپرست ساختند؛ هزاران مادر را بی فرزند، هزاران کودک را بی پدر و هزاران نو عروس را بی سرنوشت و بی سرپرست و در نهایت کشور و ملت ما را دچار سرنوشت تیره و تار ساختند که تا هنوز نمی تواند زخم هایش را التیام بخشد و هستی مادی و معنوی اش را آنطوریکه باید احیا سازد.

ایکاش این سرجنایتکاران و چاکران دون خود قربانی می دادند تا می دانستند که زخم خوردن و انتظار عزیزترین دوست و همدم را کشیدن چه زود روح را آشفته می سازد و تن را شکسته. ایکاش می دانستند که قلب کوچک فرزند پدری در بند چه تند می زند تا پدر به آغوشش گیرد و دست مهر و شفقت بر سرش کشد. ایکاش می دانستند زخم و درد مادری را که بی هیچ امید، پشتوانه و نان آوری فرزندانش را بزرگ کند و با عشق و مهر دو چند فقدان محبت و گرمی پدر را جبران سازد.

هیچ تراژیدی غم انگیز تر از این نیست که قصابی چون سروری میگوید بیگناه است و باز هم بگوید که 18 سال بدون گناهی در زندان بوده است و با چهره ی معصوم و دردمند خواستار تطبیق "قانون و عدالت" شود.

آقای کرزی !

فکر میکنم شما درد من را بهتر احساس کرده بتوانید چون قلب شما نیز داغ سوگ پدر را در خود دارد. این درد را هر خانواده ی افغان در سینه دارد و هر زن و مرد افغان خواهان تطبیق عدالت و قانون بالای هر آنی است که ناقض کرامت انسانی و برباد دهنده ی هستی مادی و معنوی ملت و کشور فقیر و خنجر خورده ی مان است. بناً من از دولت شما خواهان عدالت در رابطه با اسدااله سروری هستم تا به نسل های آینده سرزمینی را به ارثیه بسپاریم که در آن هیچ فردی از شکنجه و کشتار و قتل و غارت به خاطر پیشبرد اهداف مغرضانه ی شخصی و گروهی استفاده نکند و آیندگان ما از خواندن تاریخ شکنجه و قتل و غارت در سرزمین شان شرم کنند.

با ارادت و احترام،

ویس یمین فرزند شهید یمین الدین


 
به نقل از روزنامه هشت صبح
ساعت ٩:۱٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٧/۸/٢  کلمات کلیدی: افغانستان ، متهمین جنایات جنگی ، محاکمه ، سروری

اسدالله سرورى به ١٩ سال حبس تنفیذى محکوم گردید 

محکمه استیناف نظامى دیروز اسدالله سرورى، رییس اسبق «اگسا» را که به قتل هاى دسته جمعى و توطیه علیه نخستین حکومت مجاهدین متهم است، به ١٩ سال حبس تنفیذى محکوم کرد.
سرورى قبلا توسط یک محکمه ابتدایى به ١٨ سال حبس محکوم شده بود. وى حالا محکمه تمیز را نیز پیشرو دارد.
در این حکم که توسط الحاج قضاوت مل دگر جنرال عبدالخالق حلیم، رییس عمومی محکمه استیناف نظامی، به خوانش گرفته شد، آمده است که اسدالله سرورى، به اعتبارتاریخ توقیف جوزا ١٣٧١، به ١٩سال حبس تنفیذى محکوم گردید.
وى این جزا را، در مقابل حق الله خواند و اضافه کرد که دعوای حق العبدى محفوظ است و متضررین می توانند اقامه‌ی دعوا کنند.
اما اسد الله سرورى حکم محکمه را بنابر عدم موجودیت شواهد و مدارک، غیر قانونى و غیر منصفانه خواند.
وى به آژانس خبرى پژواک گفت: "فیصله محکمه غیرعادلانه است و به همین دلیل اعتراض نامه ی خود را به محکمه تقدیم کردم که پس ازغور و بررسى در این مورد فیصله قانونى صورت گیرد".
سرورى گفت که وى از محکمه تمیز خواهان برائت است.
اما سارنوال موظف دوسیه سرورى در پایان صورت دعواى تهیه شده اش، خواهان تطبیق حکم اعدام براى وى گردید.
اسدالله سروى که ۶٧ سال عمر دارد، در ٢۵ جوزا سال ١٣٧١ به اتهام توطیه علیه دولت اسلامى افغانستان بازداشت شده بود.

 

afghanistanwatch@yahoo.com


 
جنایتکار جنگی و قاتل ده ها هزار افغان در ترازوی عدالت افغانستان!
ساعت ۸:٥٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٧/۸/۱  کلمات کلیدی: افغانستان ، سروری ، محاکمه ، متهمین جنایات جنگی

محاکمه اسداله سروری رئیس سازمان استخباراتی اگسا

به تاریخ 22 اکتوبر 2008م برابر با اول عقرب 1387 هـ ش

در محکمه استیناف نظامی در کابل دایر گردید

که طی آن سروری به 19 سال حبس محکوم شد.

 

 

 

شاید قربانیان جنایات سروری (رئیس سازمان جهنمی اگسا) آرزو میکردند که کاش این جنایتکار حرفوی  نیز ژورنالیست میبود، تا حد اقل به جزای بیشتر از این محکوم می شد(!).

 

 

هموطنان ارجنمد!

نسبت موانع تخنیکی تفصیل این مطلب را میتوانید در صفحات ذیل مشاهده و مطالعه نمایید:

 

گفتمان:

http://www.goftaman.com/daten/fa/

 

کابل پرس:

http://www.kabulpress.org/my/spip.php?article2452

 


 
نامه سر گشاده به وزارت عدلیه و محکمه استیناف نظامی افغانستان
ساعت ۸:٤٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۳۸٧/٧/٢۸  کلمات کلیدی: افغانستان ، متهمین جنایات جنگی ، اگسا ، سروری

 اسد الله سروری بدان که  منم شاهد،

 منم که در زمان ریاست تو در اگسا محکوم به اعدام شده بودم!

 باقی سمندر

اکتوبرسال 2008-10-19

 در این روز ها بازهم سخن از محکمه اسد الله سروری سر زبانها است. می گویند که کسی که در محکمه شهادت بدهد کی خواهد بود؟

امکان دارد تا صد ها نفردر محکمه حاضر شوند و خواستار تامین عدالت شده و بر ضد آقای اسد الله سروری شهادت بدهند.

جناب محترم قاضی استیناف در محکمه نظامی و یا ملکی بایست بخاطر بسپارند که من یعنی باقی سمندر در زمانی که اسدالله سروری رییس اگسا بود، از جانب اگسا و رژیم وقت محکوم به اعدام گردیده بودم.

اینکه من چگونه جان بسلامت برده و تا امروز زنده ام و منتظر میباشم تا قاتلین صد ها نفر به کیفر اعمال و کردارشان برسند، خود سخنی است که در محکمه بیان خواهم داشت.

همچنان بایست  خاطر نشان سازم که من شخصا افرادی را میشناختم که در زمان ریاست اقای اسد الله سروری گرفتار گردیده و سر به نیست شده اند- من نام افرادی را در پایان مینویسم که تا هنوز اعضای خانواده شان زنده بوده و منتظر دایر شدن محکمه اند.

سید محمد شاه مسکونه ویسل آباد چهاردهی که کارمند در ریاست هوتل ها بود و در آخرین روزها پیش از گرفتاری اش بدست گماشتگان اسد الله سروری در هوتل کابل ایفای وظیفه مینمود.

سید محمد حسن که دکتور رشته کیمیا بود و به سمت مدیر لیسه امانی ایفای وظیفه مینمود.

دکتورعبد الهادی غفوری که وی همچنان با سید محمد حسن و سید محمد شاه مسکونه ویسل آباد بود.

همچنان محمد کبیر که مسکونه ویسل آباد بود، همگی در زمان ریاست اگسای اسد الله سروری گرفتارگردیده و سر به نیست شدند.

تا هنوز خوشبختانه ده ها نفر در قید حیات اند که سید محمد شاه، دکتور سید محمد حسن، دکتور عبد الهادی غفوری و کبیر جان را میشناختند.

همچنان دکتور غوث شجاعی استاد فاکولته علوم بشری در رشته فلسفه و دکتور سید آقا بلخی استاد فاکولته اقتصاد از زمره افرادی اند که من میشناختم و آنها در زمان زمامداری اسد الله سروری سر به نیست شده اند.

وقتی آقای اسد الله سروری رییس اگسا بود، من یعنی باقی سمندر بعد از شش سال اقامت در آلمان غربی از المان به افغانستان برگشته بودم و دوره مکلفیت عسکری را در مطبعه وزارت دفاع ملی افغانستان سپری میکردم. رییس  آنروزی مطبعه مورگن شینواری نام داشت و رییس امور سیاسی وزارت دفاع هم اقای اقبال وزیری بود.

هنوز کسانی که میدانند من محکوم به اعدام شده بودم و من را کمک کردند تا فرار نمایم، خوشبختانه زنده اند .

من صد ها سینه سخن برای گفتن دارم و در هر محکمه ایکه و در هر کجای که دایر گردد، امیدوارم تا حاضر گردم و در قید سوگند شهادت بدهم.

این را باید تاریخ بداند که فراموش کاران و یا کسانیکه موعظه مینمایند تا جنایت ها فراموش گردد، باز هم مورد شکنجه و اذیت و آزار و پیگرد قرار میگیرند.

بگذار آقای اسد الله سروری بداند که وقتی که اسد الله سروری در هند بود و کسانیکه زمینه ساز گردیدند تا اسد الله سروری به کابل برگشتانده شود، هنوز زنده اند.

همچنان اسد الله سروری بایست بداند که من یعنی باقی سمندر تا پنجشیر رفته بودم و میخواستم در حضور عده زیادی از مردم با اسد الله سروری در فضای بیرون از زندان صحبت کنم و علل و دلایل کشته شدن ها را از زبان خود اسدالله  سروری بشنوم, اما عده ای بمن قول دادند که منتظر باشم.

من بازهم برده بارم و در محکمه حاضر خواهم شد.

 من هنوز زنده ام و بخاطر عدالت درهر جاییکه ضرور باشد خواهم رفت ولو به قیمت جانم تمام شود. شرکای جرم اسد الله سروری هشیار باشند که من از مرگ هراس ندارم و خواهم کوشید تا در محکمه حاضر گردم.

 

afghanistanwatch@yahoo.com

 


 
اعلامیه موسسه حقوق بشر افغانستان واچ
ساعت ۸:۱٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٧/٧/٢٩  کلمات کلیدی: افغانستان ، محاکمه ، متهمین جنایات جنگی ، اگسا

محاکمه سروری به دور از چشم مردم و مطبوعات

 

محاکمه اسداله سروری مشهور به اسداله پیلوت، رئیس اگسا  امروز دوشنبه 20 اکتوبر 2008م مطابق 29 میزان 1387 هـ ش به دور از چشم مردم و مطبوعات در محکمه استیناف نظامی در شهر کابل براه انداخته شد.

 

در حالیکه نماینده موسسه حقوق بشر افغانستان واچ و یکتن از ورثه قربانیان جنایات سروری بطور تصادفی از جریان محکمه اطلاع حاصل نموده و در آن حضور یافتند، از انبوه ژورنالیستان و ورثه قربانیان که در مجالس محاکم قبلی حضور داشتند، نسبت بی اطلاعی خبری نبود. قابل تذکر است که نماینده موسسه حقوق بشر افغانستان واچ  اجازه نیافت تا با کمره عکاسی داخل تالار محکمه گردد.

 

طی جلسه قضایی سارنوال مربوطه بطور پراگنده و نسبتاً بدون تسلسل اقامه دعوی نمود که بخاطر عدم مطالبه مشخص و اقامه دعوای واضح از طرف رئیس محکمه مورد انتقاد قرار گرفت. در مقابل سروری با جسارت معمول دستگیری و توقیف اش را غیر مؤجه دانسته و از اتهامات وارده انکار ورزید.

 

قرار است بدون وقوع واقعه عاجل جریان محاکمه فردا در محکمه استیناف نظامی واقع چهارراهی صدارت در شهر کابل ادامه یابد.

 

از آنجایی که نسبت عدم حضور شهود، ورثه قربانیان، متضررین، خبرنگاران و ناظرین و فعالان حقوق بشر درتالار محکمه بی تفاوتی و سطحی نگری حاکم بود، از تمام جوانب فوق خواهش میگردد تا به پاس خون شهداء و مسوولیت وجدانی و اخلاقی در این امر مهم و تاریخی بطور فعالانه سهم بگیرند. از قراین چنین برمی آید که اگر وضع بدین منوال به پیش برود، این پروسه به رهایی سروری خواهد انجامید.

 

با وصف آنکه یکتعداد از بازماندگان و خانواده قربانیان را عقیده بر این است که  نسبت سیستم ناقص قضایی از یکطرف و عدم موجودیت محاکم منصف و ذیصلاح از طرفی اشتراک در همچو محاکم صحه گذاشتن بر اینهمه ناهنجاری ها خواهد بود، اما موسسه حقوق بشر افغانستان واچ معتقد است تا با استفاده اعظمی از امکانات موجود بر علیه اصل عدم مجازات جنایتکاران جنگی و ناقضین حقوق بشر باید مبارزه نمود و در عین حال در زمینه ایجاد میکانیزم های مناسب و محاکم ویژه جهت رسیدگی به این جرایم تلاش ورزید.

 

جهت معلومات مزید در مورد تاریخ دقیق انعقاد مجلس محکمه با تلفن شماره 0202104149 (2104149 20 93 ++) در تماس شوید.

 

به امید ایجاد میکانیزم های عدالت واقعی و محاکمه همه جنایتکاران جنگی و ناقضین حقوق بشر در کشور

 

موسسه حقوق بشر افغانستان واچ

afghanistanwatch@yahoo.com


 
مجرم اسد الله سروری رئیس سابق د افغانستان د گتو ساتوونکی اداره (اگسا)
ساعت ٧:۳٠ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳۸٧/٧/٢٦  کلمات کلیدی: افغانستان ، متهمین جنایات جنگی ، محاکمه ، اگسا

دوسیه اسد الله سروری

باقی سمندر

 

سلام به شما خواننده های ارجمند و گرامی !

گرچه قرار است که اسدالله سروری همین  فردا یا پس فردا یا بروز بیستم ماه فبروری  محاکمه گردد و پاسخگوی جنایات و قتل های متعددی باشد که مسئولیت آن بدوش وی و رهبران و عاملین  حزب به اصطلاح دموکراتیک خلق و کودتای هفت ثور و رهنمایی های کا- گی- بی میباشد و می بایست در مورد محکمه اسد الله سروری بسیار پیش تر از امروز مینوشتم و یادی از دوستانیکه آنها را شخصا میشناختم و از کودتای هفت ثور به بعد گرفتار شدند و زیر لت و کوب شکنجه جان دادند ، به تفصیل یادی مینمودم  و اسنادی مفصل را به خواننده های ارجمند تقدیم میداشتم اما بایست خاطر نشان سازم که من با عده زیادی از بازماندگان شهدائی که توسط حزب دموکراتیک خلق و در زمان ریاست اگسا و کام و بعدا خاد به قتل رسیده اند و یا شکنجه شده اند ، تماس هایی برقرار داشته ام که فرزندان  و اعضای خانواده  انها حاضر اند در محکمه ای بین المللی برضد اسدالله سروری و شرکا نه تنها اقامه دعوا نمایند بلکه در کرسی شهادت بنشینند.  من شخصا حاضرم آنچه را در این جا مینویسم در هر محکمه ای  که دایر میگردد ، شهادت بدهم و در مورد صحت گفته هایم  شواهدی زیادی ارایه دارم. من در سال  های– 1978 و 1979 گزارشهای مفصلی  در مورد گرفتاری ها و پیگردها و لت وکوبهای که عاملین آن پرچم و"خلق"  بودند ، از کابل نوشته و برای دوستانم در جرمنی روان کرده بودم که همه خوشبختانه در نشرات و ارگان مرکزی اتحادیه عمومی محصلین افغانی  یا 23 ثور همان وقت نشر شده اند. در همان وقت اتحادیه عمومی محصلین افغانی بخاطر افشای جنایات اسدالله سروری و شرکا ابتکار تظاهرات برضد سفارت پرچم و" خلق "و افشای جنایات  اش را داشت که توسط نظر محمد سفیر خلقی به جان محصلین با گلوله ای تفنگچه آتش گشوده شد. با آنهم اتحادیه عمومی  محصلین  افغانی در تمام نشرات  و عملکردها و تظاهراتش لحظه  از افشای جنایات پرچم و"خلق " و شوروی و دیگران عقب نشینی نکرد.  امروز که بیست و هشت سال از آن روز ها می گذرد ، بازهم  نام چند عزیز و زنده یاد را مینویسم که امروز در میان ما نیستند و در زیر شکنجه های حزب به اصطلاح دموکراتیک خلق جان داده اند .مسئول قتل انها اسدالله سروری و رهبری حزب شان و مشاورین شوروی شان  است. بخاطر بسپاریم که کودتاچیان  بعد از کودتا هفت ثور اعلان نمودند که سه دشمن دارند:

1          اخوان الشیاطین

2          ناسیونالیستهای تنگ نظر

3          افراطی های چپ

  در ماه های اول کودتای  به گیر و گرفت  کسانی شروع کردند که آنها را مخالف خود میپنداشتند.. تره کی وحفیظ الله امین بار ها میگفتند که "ما انقلاب کرده ایم و دو طرف وجود دارد. انقلاب و ضد انقلاب . بی طرف یعنی بیشرف " و به گیر و گرفت  شدت بخشیدند. انهائیراکه من از نزدیک میشناختم و در سال اول  و دوم کودتای هفت ثور گرفتار شدند و تا امروز از مرده و زنده آنها خبری نیست ، آری من از آنها نام میبرم و اگر نامی  افرادی از قلم میمانند، از پیش معذرت میخواهم.

1        غوث شجاعی استاد فاکولته علوم بشری و استاد فلسفه

من غوث شجاعی را درماه فبروری سال 1972 در شهر مونشن المان شناختم. من از افغانستان به نزد او سفر کردم تا مرا در درس ها و تحصیل در المان یاری رساند. غوث شجاعی از شاگردان ممتاز لیسه امانی بود. بعدا در فاکولته ادبیات کابل فلسفه خوانده و برای ادامه تحصیل و دریافت دکتورا به مونشن سفرکرده بود. او بعد از دریافت دکتورا در رشته فلسفه دوباره درزمان جمهوریت داود به افغانستان برگشت. کرسی فلسفه را در دانشکاه کابل بدست آورد. غوث شجاعی در گذر کلالی های دهمزنگ زندگی مینمود و متاهل بود و فرزندانی داشت.  بعد از کودتای هفت ثور او را گرفتند و تا امروز حتی قبرش را نمیدانیم که در کجا است. اسدالله سروری جوا ب گوید

2        دکتور فتاح همراه را من شناختم  و باری دکتر معالج من بود.  او را نیزگرفتار کردند و بردند و تا امروز از قبر آن خبری نیست. اسدالله سروری جواب گوید که چرا همه زندانیها را شکنجه  دادند، کشتند و حتی قبرهای شان تا امروز معلوم نیست.

3        دکتور عبدالهادی غفوری را من از نزدیک میشناختم. نام پدرش عبد الغفور و نام پدر کلانش شاه طهماس بود. در قریه ویسل آباد  چهاردهی ( عده ی به اشتباه واصل آباد مینویسند.) زنده گی مینمود ، در روزهای اول کودتای هفت ثور او را گرفتند و تا امروز از او دیگر خبری نشد. پسر کاکایش سردار محمد فرزند مسجدی خان را هم در 24 حوت 1357 در هرات کشتند. باید اسد الله سروری و رهبران حزب دموکراتیک خلق جواب بدهندکه کجاست قبر آنها و چرا آنهارا شکنجه داده و بعدا کشتند. دکتور هادی غفوری از نادر دکترهای بود که بعد از دکتور محمد هاشم کمال از دهکده ما به فاکولته طب به اثر تلاش و زحمت و درس  راه یافته بودو سر انجام داکتر شده بود و امید مردم ما در دهکده ای ما بود. پیش از آن ما مریض های خودرا پیش داکترهاشم کمال میبردیم و ووقتی او نمیبود سلمان یا دلاک قریه ای ما محمد علی خدابیامرز هم دندان میکشید و هم زیر زبان را نشتر میزد و هم کدوگگ مینشاند و هم خراسک را به تالاق ما نشتر میزدومادر ای خاد بیامرزی حبیب وعزیز یا خانم کاکا رمضان به حیث قابله سنتی و دایه دروقت ولادت به داد خانم ها میرسید. در همان شرایط دکتور هادی غفوری درس خواند و داکتر شد ولی اورا کشتند ودر زمان ریاست اسد الله سروری. تو خود حدیث مفصل بدبختی های مارا بخوان.

4        سیدحسن خان مدیر لیسه امانی یا نجات را از نزدیک و از زمان و دوران کودکی ام میشناختم. از میرزا عبدالرحیم خان و خویشاوندی آنها با میرزا عبدالعلی خان بارها شنیده بودم . فرزندان وی را هم میشناسم ومیشناختم. هم سید محمد مصطفی را میشناسم و هم سید محمد عیسی را. مدیر لیسه امانی در رشته کیمیا تحصیلات عالی را در آلمان به پایان رسانیده بودند. اورا بردند ، شکنجه دادند وکشتند. رییس اگسا اسدالله سروری بود.رییس حزب نورمحمد تره کی و معاونین اش حفیظ الله امین وببرک کارمل. باید اسدالله سروری  جواب بدهد که به چه جرمی سید محمد حسن را کشتند ؟

5          در قریه و یا دهکدهای ما یک جوان بنام بچه سید وجود داشت واورا به خاطر بچه سید میگفتند که پدرش آغا صاحب یا سید آغا صاحب در مقابل نان وائی مسجد جامع ویسل آباددکان دار بود. از قرطاسیه تامواد خوراکه میفروخت. نامش سید محمد شاه بودو نام برادرش سید یوسف شاه. نام ماماهایش سید تراب و سید نضراب و سیر تیمورشاه. سید محمد شاه مکتب خوانده بود و در ریاست هوتلها کار میکرد. کار روز مره اش در هوتل کابل بود.  به فرمان اگسا اورابردندو تاامروز ازاو دگر خبری نیست. اسدالله سروری باید جواب بدهد.

6          همزمان ودر یک شب با محمد شاه یک جوان دیگر را از قریه ای ما بردند و نام آن جوان کبیرجان بود. کبیردرس خوانده و تحصیل یافته و در راه بالا ی ویسل آباد در مقابل نانوایی کلانتر به نزدیکی خانه کاکا رزاق زنده گی میکرد. از مرده و زنده او تا حال خبری نیست. باید اسد الله سروری و سازمان اگساو شرکا جواب بدهند.

7          خروش را که ترجمان زبان انگلیسی بود و در کانتی ننتال کا بل کارمیکرد ، گرفتار نمودند و بردند و کشتند. خسر بره اورا نیز بردند و زندانی نمودند و کشتند. اعضای خانواده خروش تا امروز نمیدانند که قبر خروش و یا خسربره او کجاست. تعداد زیادی را در رابطه با خروش گرفتار نمودند که من در آیندهای نزدیک نامهای هریک شانرا باز به نشر میسپارم.

8          جوانیرا که واحد بشر دوست نام داشت و از لیسه عالی نا دریه فارغ شده و تحصیلات عالی اش را در لندن بپایان رسانیده بود، از منطقه نوآباد ده افغانان گرفتار نموده و بردند و تا امروز از مرده و زنده آن خبری نیست. در زندان پلچرخی تا مدتها زندانی بودو شنید ه ام که استاد حیدر رئیس دانشگاه کابل هم با بشر دوست در زندان پلچرخی همسایه بوده است . اسدالله سروری باید جواب بدهد.

9          دو تن از دوستانم که تحصیلات عالی در جرمنی داشتند یکی انجنیر خلیل و دیگری شاه آغا راشد. هردو از المان به افغانستان برگشتند و در یک شب عید قربان سال 1358 با عده بیشتر از پنجاه نفر گرفتار شدند و انوقت اسد الله سروری رییس اگسا بود. من انجنیر خلیل و شاه اغا راشد را از نزدیک میشناختم و شاه اغا راشد عضو اتحادیه کیل بود و خلیل عضو اتحادیه بوخوم – دورتموند ( اعضای اتحادیه عمومی محصلین افغانها در خارج ) ، از مرده و زنده هردو تاحال خبری نیست.

" شاه آغا راشد درسال1944 در کابل تولد شده ، بعد از ختم دوره تعلیمی در لیسه نجات در سال 1964 در فاکولته اقتصاد کابل شامل شد. وی در سال 1968 تحصیل خود را در رشته اقتصاد ملی به پایان رسانیده و شامل کورس احتیاط گردید. بعد از ختم دوره عسکری به حیث مامور وزارت عدلیه مقرر گردیده  و در اواخر سال 1970 بصورت شخصی برای تحصیل به المان آمدو در یونیورستی کیل در رشته جغرافیای اقتصادی آغاز به تحصیل کرد. شاه آغا در جریان سالهای شصت میلادی که جنبش های سیاسی در کشور اوج گرفته بود، مانند بسیاری از روشنفکران دیگر علاقمند به مسایل سیاسی شدو اما خطوط فکری وی درجریان دوره عسکری طی صحبت های سیاسی در یک حلقه کوچک نظم نسبی گرفت....او عضو اتحادیه عمومی در خارج از کشور گردید....در خزان 1976  به وطن رفت و به مبارزات خود در آنجا ادامه داد.  د ر حمله ایکه بتاریخ هشت عقرب 1358 بالای سازمان اخگر از طرف خون آشامان کا گی بی صورت گرفت و بعد از شکنجه های وحشیانه بدست جلا دان شهید گردید " _ ( فشرده گزارش از شماره 23 ثور  قوس 1361 دسامبر   1982 اقتباس گردید.)  در مورد زنده  انجنیر خلیل و دها جوان همرزم اش نبشته مفصلی از طرف سازمان اخگر منتشر شده بود که همین حالا متاسفانه به دسترسم نیست وبه یک جوانی که زیاد مینویسدو در مورد قتل های سیاسی تحقیق میکرد  ، جزوه های را به امانت سپرده ام که امید به زودی بدست بیاورم و با ارائه اسناد بیشتر به شما  بتوانیم اسد الله سروری را در محکمه برآن داریم تا  جواب بگوید.

10        دکتور سید احمد فراهی را که از نزدیک میشناختنم و با دیپلوم سرخ  در رشته طب عدلی از شوروی برگشته و همه اورا سید احمد ناپلیون میگفتند. اورا بعد از کودتای هفت ثور بردند و تا امروز من نمیدانم که قبرش در کجا است.

11        استاد غفور سلطانی که تحصیلات اش را در شوروی به پایان رسانیده بود و در کابل استاد بود ، بردند و تا امروز از مرده و زند ه آن خبری نیست. اسد الله سروری باید پاسخ گوید.

12        ببرک محمودی، فرزند دکتور عبدالرحیم محمودی  را که محصل فاکولته دامپزشکی یا وترنری در سال 1357  بود ، گرفتار نموده و تا امروز از مرده و زنده آن خبری نیست. باید اسدالله سروری پاسخ بگوید.

13        قاسم واهب را از کابل گرفتار نمو دند و بردند و تا امروز از مرده و زنده آن خبری نیست . یک عکس از قاسم واهب و دوستان در زندان دهمزنگ به نزدم است که درزمان سلطنت ظاهر شاه زندانی بوده است ، آن آخرین عکس وی به نزدم است که امید در رابطه به همین موضوع به نشر برسد .

14        آقای زیرک را از دار  الوکاله اش گرفتار نموده و بردند که تاحال از زنده و مرده وی خبری نیست. اسد الله سروری باید پاسخ بگوید.

15        محمد اکرم یاری را که استاد در لیسه  خوشحال خان وبعدا در لیسه محمود طرزی بود و در سال 1357 بعداز کودتای ثور در جاغوری رفته بود ، از جاغوری گرفتار نموده و به زندان بردند و تا امروز از مرده و زنده او خبری نیست. باید اسد الله سروری پاسخ بگوید.

16        دکتور محمد صادق یاری را که بعد از کودتای هفت ثور در هلمند ایفای وظیفه مینمود، گرفتار نموده و راهی زندان ساختند و تا امروز از وی خبری نیست. اسد الله سروری باید پاسخ بگوید.

17        عبد الباری را با جوانا ن دیگر از قندهار گرفتار نموده و راهی زندان نمودند. تا امروز از مرگ و زندگی آنها خبری نیست. باید اسد الله سروری پاسخ بگوید.

18        حیدر علی لهیب را که استاد بود، در کابل گرفتار نموده و راهی زندان ساختند و تا امروز از مرگ و زندگی وی خبری نیست. یک قطعه عکس وی را برای نشر ارسال میدارم.

19        اقبال را که زاد گاه اش تگاب بود و خود محصل فاکولته حقوق. از لیلیه و خوابگاه پوهنتون یا دانشگاه کابل گرفتار نموده و بسوی زندان روان کردند. تا امروز از مرگ و زندگی او خبری ندارم. اسد الله سروری باید جواب بگوید.

20        عبد الا الله رستاخیز را از هرات گرفتار نمو ده و به شکنجه گاه فرستادند. باید اسد الله سروری جواب بدهد.

21        وقتی که احمد ظاهرا در راه سالنگ به شهادت رسانیدند. فضل احمد نینواز مانند همه برآشفته بود و برضد دارودسته امین و اسدالله سروری در جایی سخن گفته بود. در نتیجه فضل احمد نینواز را در ماه اسد 1358 گرفتار نموده  و به زندان بردندو تاحال از زنده و مرده ان خبری نیست.

22        سلطان جان در لیسه حبیبیه هم صنفی من بود. او  با مسحور جمال پرچمی شناخته شده در روز انتخابات نماینده های صنف یازدهم واو برای شورای مکتب  اختلاف خود را مطرح کرده بودو در رای گیری که میخواست مسحور جمال به نفع عزیز یکی از جوانان پرچمی رای گیری را فیصله کند ، اظهار مخالف کرده بود. چون نماینده صنف ما نور الرحمن میگردید.   بخاطراین حرکت انتامجویانه بعد از 7 ثور مسحور جمال و هم مسلکان اش مخالفین را به زیر شکنجه و ساطور اسد الله سروری روان کرد.و پرچمب ها وخلقی ها مشترکا باعث شدندکه سلطان جان از بی بی مهرو گرفتار گردد و در زندان جان داد. سلطان جان در زندان  پلچرخی با فاروق فارانی همسایه بود.

یک قطعه عکس دوران مکتب و جوانی اورا در همین جا برای شما ضمیمه همین دوسیه میسازم.

23        اسد معلم لیسه امانی را گرفتار کردند. فتاح را گرفتار کردند ، محسن را گرفتار کردند ، برادر عزیز طغیان فرزند خادم بیک را گرفتار کردند و شکنجه ها دادند و ده ها نفر دیگر را.  در شماره بیست و یکم 23 ثور سال 1358 میخوانیم که :

" بتاریخ دوشنبه و سه شنبه 21و22 عقرب 1358 طبق گزار شَ رسیده از افغانستان و خبر رسانی های جهان ، دولت خونخوار امین این شاگرد وفادار تره کی خائن لستی از زندانیان سیاسی راکه در زندانهای کابل در اثر شنکجه های غیر انسانی روسهای آدمکش و سازمان " اگسا" جان خود را از دست داده اند ، در مقابل وزارت داخله کابل به نمایش گذاشت.این لست که شامل دوازده هزار شهید تنها از شهر کابل میشود ، یک بار دیگر چهره سوسیال فاشیستی رژیم را به نمایش گذاشت" ( اقتباس از 23 ثور شماره 21)

24        طاهر بدخشی را از ریاست دار التا لیف  وزارت معارف گرفتار نموده و در کشتارگاه پلچرخی کشتتند. واصف باختری که خود زندانی بود ، مرثیه ای برای طاهر بدخشی سروده  بود که امید وارم با همین مطالب به نشر برسد. اسد الله سروری باید جواب بدهد.

25        در یکی از روزهای تابستان سال 1358  دو تن ازمعلمین که زندگی مخفی داشتند، در مخفی گاه شان به من  گفتند که  خبر رسیده که امروز داود سرمد ، حسین طغیان و عزیزجان اوریاخیل را از قلعه غیبی گرفتار نمودند. در آن روز ها وقتی نام اگساو اسد الله سروری را میشنیدم  مرگ را در برابرچشما نم مجسم میساختم. با شنیدن گرفتاری انها در تلاش شدیم تا دو استاد را یکبار دیگر به مخفی گاه های دیگر ببریم. در همین جریان خبر دادند که استاد عبد الله فرمولی را هم گرفتار ساخته اند. استاد عبد الله فرمولی در لیسه حبیبیه استاد ما در زبان انگلیسی بود. زمین و زمان سرم فروریخت و نزدیک بود خون سردی را از دست داده و دچار حرکات آوانتوریستی یا ماجراجویی گردم. یک از دو معلم که بعدا در روز روشن و در نزدیکی پل آرتل توسط ماشیندار نصب شده بروی تانک کشته شد و عزیر طغیان نام داشت ، بمن گفت : " فراموش نکیم که  باید قلب گرم و مغز سرد داشته باشیم" . امروز باید اسد الله سروری جواب گویدکه چرا جوانانرا بردند و در زندان کشتند و یا در روی سرک و در ملای عام. استادی دیگر را در شمالی جا بجا ساخیتم و خوشبختانه تا امروز زنده است و  باوی از آن روز ها و یاران رفته  یاد میکنیم. حتما در محکمه به مثابه شاهد برضد اسدالله سروری خواهد آمد.

اگر در مورد سجایای دوستان ای که در بالا نام بردم و از نزدیک با آنها آشنابودم ، بنویسم ، کتابی میگردد به بلندی  شاید بلند ترین کتابها ولی در این بیست وهفت سال مجال نیافتم تا در مرد یارا ن از دست رفته بنویسم.  اینک در آستانه محاکمه اسد الله سروری این  دوسیه را مینویسم  و یکبار دیگر به تاریخ میسپارم.

اما در مورد اسناد اسد الله سروری که گویا مفقود شده است بایست خاطر نشان سازم که :

وقتی اسد الله سروری از یمن به هند برگشت و در هند محکمه ای برضد وی دایر شد و بعدا به طرف کابل رفت .  جنگهای شدیدی در کابل میان تنظیم ها جریان داشت.

شورای هماهنگی میان عبد الرشید دوستم ، گلبدین حکمتیار، عبدالعلی مزاری و صبغت الله مجددی بوجود آمده بود.در کابل و پنجشیرو پروان عده ای از دوستان بمن گفتندکه :

در روز یازدهم جدی برابر به اول جنوری همان سال که سالگرد تاسیس حزب دموکراتیک "خلق " بود ، در کابل کودتایی برضد مسعود سروسامان داده شده و شورای هماهنگی قراربودکه بعد از پیروزی کودتا به قدرت برسدو صبغت الله مجددی رییس دولت شودو همزمان از طرف پاکستان وایران و بعدا امریکا و اروپا هم به رسمیت شناخته شوند. یک شاهد زنده وعینی برایم گفت که " درساعت بین سه و سه نیم شب من وآمرصاحب مسعود در یک اتاق در قرار گاه خوا ب بودیم که در وازه اتاق ما کوبیده شد.  محافظ ما گفت اجازه است ؟ پرسیدم که خیریت است ؟  گفت نه . مسعود هم سرجایش نشست و گفت چه خبر است ؟ آن محافظ گفت جنرال بابه جان آمده وخبری عاجل دارد.

مسعود گفت به جنرال بابه جان بگویید بیاید. او آمد و مسعود پرسیدکه چه گپ وخبر است ؟ بابه جان گفت : کودتا میکنند ! کی ها کودتا میکنند ؟ گلبدین ودوستم و مزاری و مجددی.و همین ها. بابه جان به روی خریطه ونقشه همه جاهارا نشان دادومسعود که بی ازاو چندان خواب نداشت ، بیدارشد ه واقدام به خنثی نمودن کودتا نمود .  مواضع اصلی وکلیدی از هرطرف محافظت میشدو در روز یازدهم جدی در روز روشن کودتا خنثی شد. در جریا ن روز عکس های ببرک کارمل در شهر پخش میگردید.  در همان روز محمود بریالی  برادر ببرک گرفتار شد. ، اسد الله سروری گرفتار شدو ضیا نصری . ......"  در همان لحظه ها بالای طیاره جنرال مومن در شمال مملکت آتش گشوده شدواورا کشتند و نه گذاشتندکه برضد کودتا درکابل شرکت کندو راز های دیگر. این صحبت را در همین جا بصورت ناتمام می گذارم. چون راز های نهفته در این گزارش بودو است. کدام زمانی که لازم باشد شاید ادامه این گزارشرا بنویسم. هم اکنون که میگویند اسناد گم شده است ، در این گپ باریکی ای وجود دارد و آن اینکه :

اگر محکمه در کابل دایر گردد و اسد الله سروری در مورد گرفتاری اش سخن گوید ، گپ " شورای هماهنگی " به میان می آید. امروز صبغت الله مجددی  رییس مشرانوجرگه است ، عبد الرشید دوستم رییس ارکان وزارت دفاع افغانستان است. خلیلی رییس حزب وحدت معاون رییس جمهور است. اگر از ضیا نصری خبری نیست، قصه های هاشمیان به میان می آیدو گپ به رسوایی های غیر قابل پیش بینی میکشد. رازهای ناگفته از سال 1992 تا پایان حکومت طالبان و روابط تنی، گلاب   زوی ووطن جار در میان می اید. بنا" محکمه در کابل با مصلحت برخورد خواهد کرد.

از اینرو باید اسد الله سروری در محکمه بین المللی کشانده شود. او حق دارد وکلای مدافع داشته باشد . وکلای مدافع اش باید از او دفاع کنند و مخالفین هم باید بتوانند به مثابه شاهد در محکمه علنی حاضر شوندو از خود وکیل داشته باشند تا اقامه دعوا کنند. اگر محکمه  در لاهه دایر گردد ، ممکن اسد الله سروری مطالب ایرا به زبان بیاورد که رازهای نا گفته اند وباید محکمه بین المللی باشد.

 

هموطنان گرامی ام !

این دوسیه را در  همین جا به پیشگاه تاریخ و به وجدان های بیدار میسپارم و امید وارم که جنایت کاران در محکمه به کیفر اعمال شان برسند و گامی ولو کوتاه برای تحقق عدالت برداشته باشیم.

باقی سمندر . 17 فبروری سال 2006 .

 

یاد داشت عاجل وضروری :

 

خواننده های ارجمند وگرامی !

در دوسیه اسدالله سروری  چند مطلب دیگر را به مثابه ضمیه عاجل اضافه می نمایم :

1          دین محمد محمودی  که برادر رحیم محمودی (ساربان) و هادی محمودی بود و تحصیلات عالی را در شوروی در رشته معادن بپایان  رسانیده بود ، زندانی شد و درکشتار گاه پلچرخی نیست ونابود گردید. اسد الله سروری باید جواب بگوید.

2          محمد کاظم داد گر، لطیف محمودی، مسجدی، زریاب ، شیر علم ، نجیب ، بشیر بهمن، حفظ صارم ، اشرف، داکترهادی که در هرات متولد گردید و از دوستان نزدیک حفیظ صارم دیوانچه گی بود ، عزیز ، وصد ها شرافتمند دیگر در باستیل پلچرخی توسط حزب به اصطلاح دیموکراتیک خلق نیست ونابود گردیدند که اسد الله سروری و شرکا بایست جواب بدهند. من در آینده نزدیک مطالب مفصل و مستند ای باز هم خدمت خواننده های ارجمند تقدیم میدارم.

3          در مجله های نامه خراسان  نشریه ماهنامه انجمن فرهنگی محاجرین افغانستان در ایالت متحده امریکا  منتشره سالهای ،  1991و 1992  خاطرات شکرالله کهگدای سابق استاد دانشگاه کابل منتشر شده بود که خود سندی معتبری به شمار می آید و خوشبختانه شکرالله کهگدای میتواند به عنوان شاهد زنده برضد اسد الله سروری و شرکا در کرسی شهادت قرار بگیردو از حق دفاع نماید.

4          آقای نوری که خود سالها در زندان پلچرخی بوده  و خاطرات شان را منتشر ساخته اند، خوشبختانه زنده وسالم از چنگ جنایت کارها بیرون شده اند و در آینده من فشرده خاطرات نوری را در همین صفحه خدمت خواننده ها خواهم گذاشت.

5          شکنجه گاه کابل یا سیمای زنده به گوران قلعه مرگ ( زندان پلچرخی ) نام کتاب وزین ای است که به همت ذبیح الله امان یار منتشر شده است و خاطرات از زندان پلچرخی و زندانیان را برای ما ونسل های بعدی به رشته تحریر در آورده است. این کتاب سند بزرگیست که در محکمه اسد الله سروری  می باید بدان استناد ورزید.

6          در شماره های متعدد 23 ثور ارگان مرکزی اتحادیه عمومی محصلین افغانی مطالب ای مستند به نشر رسیده بودند ، که در اینده نزدیک به پیشگاه خواننده ها ی گفتمان خواهم گذاشت.

7          سندی به امضای امان الله عثمان مدیر تحقیق ریاست عمومی اگسا در همین بخش منتشر میگردد که فرمان گرفتاری :

1 – محمد داود ولد محمد اکبر

2- عبدالمالک ولد عبد الجبار

3- عبدالرشید ولد عبدالقادر

4- محمد صابر ولد حضرت شاه

5- عبدالستار ولد احمد جان

6- محمدشاه واصف باختری ولد محمد الله خان

7- توریالی ولد گل محمد

8- شفیع ولد محمد عمر

   ...  میباشد. خوشبختانه امروز واصف باختری زنده وسلامت اند و میتوانند به مثابه شاهد در محکمه بین المللی فراخوانده شوند.

 این سند همین حالا به پیشگاه تاریخ افغانستان پخش میگرددو باشد تا عدالت بر استبداد چیره گردد.

به یقین در تمام زندانهای افغانستان تعداد زیادی از هموطنانم در زمان حاکمیت تره کی امین و ببرک ونجیب به اسارت کشیده شده و مورد شکنجه و عذاب قرار گرفته و عده ای هم به شهادت رسیده اند. کشته شده گان  هم کارگربودند، هم دهقان وزحمتکَش، هم مامور بلند رتبه وپایین رتبه  وهم عسکر و افسر و هم و متعلم و هم محصل و هم تبنگ فروش و گلکارو نجار و زحمتکش ، هم تجار و هم بزاز و هم دارای شغل وبی شغل. هم دارای اعتقاد های مختلف اعم از هندو ، مسلمان یا سیکه ، سیاسی اعم از علاقمند گروه های متشکل و نیمه متشکل اسلامی ، شعله ای، گویا ستمی، مساواتی، افغان ملتی ،  و علاقمند تشکلات راست  وچپ. .

اخگری، ساووای، سامائی، سازائی، پیکاری، سرخائی، رهایی ، دسته پیشر وکارگران ،عیاران خراسان و ده ها سازمان وگروه خورد وبزرگ که اعضا وکادرهایشان شکنجه شده و اعدام گردیدند. اسد الله سروری بایست جواب بدهد.

فراموش نکنیم که تعداد زیادی از اعضای و علاقمند ان پرچم هم در پلچرخی زندانی شدند و به کشتار گاه توسط باند امین و ترکی و اسد الله سروری قرار گرفتند. وقتیکه اقبال وزیری ریس امور سیاسی وزارت دفاع بود ، تعدادی زیادی از عساکرو صاحب منصبانرا به زندانها و کشتارگاه ها روان کرد. که باید وی نیز در محکمه کشانده شود.

در زمانی که نجیب رییس خاد بود و بعد از آن هم تعداد زیادی مورد شکنجه قرار گرفته وبه کشتار گاه روان شدند .

امیدوارم که وجدانهای بیدار قلم بدست بگیرندو پیش از محاکمه اسدالله سروری و بعد از آ ن این بخش استبداد و کشتار را روشن سازند.. و... 

 یار زنده و صحبت باقی – هجدهم فبروری 2006


 
اسدالله سروری آرزو دارد رهبری کشور را بعهده بگیرد!
ساعت ۱٠:۳٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٧/٦/۱۳  کلمات کلیدی: افغانستان ، محاکمه ، متهمین جنایات جنگی ، اگسا

اسدالله سروری رئیس دستگاه استخباراتی  اگسا:

"من خواهان عدالت هستم!"

تتبع و نگارش: محمد صدیق مصدق

ms_mossadeq@yahoo.com 

 

"آنچه ازپدرم بیاد دارم٬ لحظات خداحافظی است. من که هشت سالی بیش نداشتم در بیرون از منزل با همسالانم مصروف بازی بودم که برادر بزرگم آمده گفت: پدر را به کابل میبرند. او میخواهد ترا ببیند. شاید او از قبل میدانسته که چه سرنوشتی در انتظارش است و میخواسته برای آخرین بار فرزندش را ببیند. همراه با برادرم سوار بایسکل شده  و منتظر موتری شدم که پدرم را همراه با یکی از کاکا هایم به کابل انتقال میداد. موتر حامل رسید و پدرم با دستان در زولانه مرا در آغوش کشید. اما بزودی  توسط مامورین پولیس از آغوشش بدور پرت شدم و آخرین بار پدرم را با سیل اشک وداع گفتم. بعد از تلاش و تکاپوی زیاد دریافتیم که پدرم و کاکایم را بعد از دستگیری از محل سکونت ما در ولایت لغمان به وزارت داخله در کابل منتقل نموده اند. قرار اطلاعات آنها بعد از دو ساعت به صدارت انتقال می یابند که بعد از ورود به صدارت تا الحال لادرک هستند."

 

در حالیکه اشک در چشمان ویس حلقه میزند٬ تلاش میکند تا بغض در گلویش نترکد٬ رویش را برمیگرداند٬ آهی میکشد و برای لحظاتی سرش را در بین دستانش میگیرد. با ویس بیشتر از دوسال قبل از طریق نامه سرگشاده اش زیر عنوان "اسدالله سروری جانی ایکه باید خون حساب دهد" در یکی از روزنامه های داخل کشور و بعداً در تالار محکمه ابتدائیه امنیت ملی٬ جایی که اسدالله سروری محاکمه میشد، آشنا شدم.

 

ویس نمونه تمام عیاریست از هزاران هزار بازمانده گمشده های که در جستجوی گمشدگان دلبند شان حین سالهای آغازین حاکمیت خونین و مختنق حزب دیموکراتیک خلق از هر دری ممکن جویای احوال عزیزان گمشده شان میگردند٬ با کشف هر گور دستجمعی ای گوش به آواز نتیجه تحقیق کمیسیون های مشتمل از هیأت های مجامع داخلی و خارجی حقوق بشر و نهاد های حکومتی و غیرحکومتی می مانند و بالاخره چشم در راه فیصله محاکمی اند که در باب اشخاص مسئول رده اول چه حکمی صادر میکنند (اگر نه آنکه این آقایون به پارلمان و حکومت رسیده و یا در مدینه های فاضله حقوق بشر در ممالک غربی رحل پناهندگی افگنده باشند). بعداز آنکه محکمه امنیت ملی بتاریخ 25  فبروری 2006 در مورد اسدالله سروری رئیس دستگاه استخباراتی حکومت حزب دیموکراتیک خلق به رهبری نورمحمد تره کی حکم اعدام را صادر نمود٬ قضیه سروری برای مدت مدیدی بخاموشی گراییده و حتی به فراموشی سپرده شد.

 

با وصف آنکه بازماندگان و اقارب گمشدگان این دوران هر چند گاهی طی تظاهرات در مقابل دفتر نماینده خاص ملل متحد برای افغانستان، ضمن مقالاتی در نشرات و حضور در رسانه ها خواهان پیگیری محاکمه جنایتکاران جنگی از نوع سروری میگردند، اما سکوت حاکم در زمینه همچنان پابرجاست.

 

حینیکه یکبار دیگر با ویس برخوردم، ضمن صحبت دریافتم که محاکمه ناتمام و عدم پیگیری دوسیه سروری از طرف مراجع ذیربط وی را شدیداً اذیت میکند. با ویس قرار بر این گذاشتم تا به محاکم مربوطه سری زده و از کمیسیون مستقل حقوق بشر طالب معلومات بیشتر در زمینه گردیم.

 

آنچه از صحبت با سارنوالی امنیت و نظامی برمیآید بدین امر خلاصه میشود که مراجع امنیت که در قدم اول محاکمه سروری را به پیش برده٬ "خلاف اصول حقوقی" عمل نموده اند. سارنوالی نظامی بدین عقیده است که چون سروری یک شخص نظامی است باید از طرف یک محکمه نظامی محاکمه میگردید. همچنان این نهاد اقدامات و اجراأت سارنوالی امنیت را نسبت فقدان بعضی موارد حقوقی چون "عدم محضر گرفتاری"٬ "مشاهدات محل واقعه"٬ "حکم گرفتاری" و "عدم تحقیقات اساسی" ناقص قلمداد نموده و حکم محکمه را باطل میداند. اما اینکه چرا بالاخره محاکمه سروری از طرف سارنوالی نظامی با تعلل به پیش برده می شود، حاصل کشمکش هایست که نهاد های ذیدخل برف مسئولیت را از بامی به بامی پرتاب مینمایند و در این میان سروری در اتاق توقیف اش بر این مضحکه میخندد و "متضررین" چنانیکه عارضین و بازماندگان گمشدگان از طرف محاکم نامیده میشوند در بلاتکلیفی و هیجان منتظر اعلام حکم نهایی محکمه در مورد سروری بسر میبرند.

 

 

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در حالیکه از قضیه سروری منحیث یک مسئله بحث برانگیز و سیاسی نام میبرد، بدین نظر است که اسدالله سروری منحیث جزء عمده یک سیستم در یک مقطع مشخص زمانی محاکمه گردد نه منحیث یک شخص٬ با وصف آنکه وی در آن سیستم منحیث رئیس دستگاه استخباراتی رژیم وقت از موقف خاص در زمینه پیگرد٬ توقیف٬ شکنجه٬ اعدام و لادرکی هزاران افغان باید مسئول دانسته شود. همچنان اتهام وارده بر سروری مبنی بر توطئه بر علیه دولت اسلامی وقت باید از این محدوده خارج و در یک دایره وسیعتر که دربرگیرنده پیگرد٬ تخویف٬ توقیف٬ شکنجه٬ حبس٬ اعدام و بالاخره لادرکی هزاران افغان است مدنظر گرفته شود.

 

سازمان حقوق بشر افغانستان واچ که از سالیان متمادی محاکمه جنایتکاران جنگی و ناقضین حقوق بشر را طی سه دهه اخیر در هالند پیگیری میکند با تائید نکات فوق بر ایجاد محاکم و سیستم های ویژه که بتوانند بر موارد خاص جنایات جنگی و نقض حقوق بشر رسیدگی نمایند تأکید ورزیده و بر ناتوانی کمسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در زمینه انتقاد مینماید. در عین حال کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان با تأکید بر ایجاد محکمه و سارنوالی اختصاصی جهت رسیدگی بر جرایم جنگی بر جمع آوری اسناد و مدارک در مورد نقض حقوق بشر و ثبت آن اصرار می ورزد.

 

تا اینجا آنچه دیگران در مورد سروری میگویند٬ میخواهند و یا تا حال در عمل پیاده کرده اند. حالا بیایید لحظاتی به نظرات و گفته های سروری مکث نماییم که طی مصاحبه ای در بهار 2008م  بیان داشته است: 

 

حین ورود به اتاق توقیف سروری٬ او مهمانان و یگانه هم اتاقی اش را جهت صحبت با من برای ساعتی مرخص میکند. او که پیراهن و تنبان سفید به تن دارد، روی دوشکی نشسته و به تلویزیون که آنرا هر چند از چینلی به چینلی تبدیل مینماید، نگاه میکند. من نیز که روزگاری در (اتاق های کوته قلفی و دستجمعی و شکنجه گاه های استنطاق) توقیف خانه صدارت بسر برده ام٬ وضعیت حاکم فعلی را کاملا در تضاد با فضای آنوقت می یابم. اتاقش همسرحد با کلینیک در منزل دوم تعمیری است که فقط چند اتاق دارد و از قفل و زنجیز در آن خبری نیست. در گوشه یی اتاق دیگی بر اجاق برقی گذاشته شده که سروری بعد از هر چند دقیقه آنرا شور داده دوباره سرجایش بر میگردد. سروری با چشمان از حدقه برآمده اش کنجکاوانه بمن و اطرافش مینگرد. گویی با ناآرامی که بر وی مستولی است میخواهد اتوریته قلابی را بنمایش بگذارد. من خود را معرفی نموده علت تأخیر در محاکمه و در مورد  خواستش از ارگانهای قضایی می پرسم. وی با بی تفاوتی اذهان میدارد که علت تأخیر را باید از مقامات قضایی بپرسم، در حالیکه با قاطعیتی همراه با دستپاچگی میگوید که "من خواهان عدالت هستم!"

 

 

بگفته خودش از بیشتر از 18 سال بدینسو در توقیف بسر میبرد. سروری در حالیکه صحبت مینماید٬ کتابهای حقوق جزاء را ورق زده و از مواد و فقره های از قانون نام میبرد که براساس آن باید یا مورد عفو عمومی قرار بگیرد و یا اتهامات وارده به وی نسبت کبرسن (60 سالگی) و یا مرور زمان باز هم عفو گردد.

 

سروری اتهامات مبنی بر دست داشتن در کودتای شهنواز تنی بر علیه حکومت نجیب اله که بر اساس آن در هند دستگیر و زندانی گردید و توطئه علیه دولت اسلامی را که منجر به دستگیری وی در کابل شد، رد نموده و خود را قربانی حالات و قضایای جاری میداند.

 

به گفته سروری قاضی دولت اسلامی وقت اتهام وارده بر وی را وارد ندانسته او را برائت داده بود، اما وی همچنان در توقیف باقی ماند. بگفته سروری بعد از کودتای حکمتیار و دوستم بر علیه دولت اسلامی وقت محبس بمباردمان گردید که وی با 650 تن از زندانیان به پنجشیر منتقل گردیدند. در پاسخ به سوالی که عکس العمل زندانیان در کابل و پنجشیر در مقابل وی منحیث مسئول دستگاهی که توقیف٬ شکنجه٬ اعدام و لادرکی هزاران افغان را به عهده داشته چگونه بود با لبخند معنی داری میگوید: "زندانیان به من احترام داشتند زیرا من به آنها سواد می آموختم و تعلیم دین میدادم. اگر دشمنانم به آنها تبلیغات سوء نمی کردند آنها بمن احترام میگذاشتند."

 

سروری در حالیکه از بی عدالتی که نسبت به وی روا داشته شده است شکایت نموده، میگوید: "بعد از پیروزی حکومت کرزی صدها تن آزاد شدند بجز از من٬ چند نفر جنایی و یکتعداد پاکستانی ها". او در ادامه میگوید: "نظر به عریضه ام یک و نیم سال بعد از برقراری حکومت کرزی مرا به این زندان انتقال دادند".

 

 

سروری در حالیکه از جریان محاکمه اش و اینکه دوسیه نسبتی اش هر چند باری از محکمه ای به محکمه ای راجع میگردد شاکی است، اما در این مورد با بی اعتنایی صحبت نموده اظهار میدارد: "نمیدانم که در این سردرگمی و بی سرنوشتی چه مصلحتی نهفته است؟" در مورد اینکه آیا وکیل مدافعی داشته است و آیا نمایندگان جامعه جهانی حاضر در کشور در زمینه ارائه خدمات حقوقی به وی چه کمکی نموده اند سروری میگوید: "خارجی ها برایم یکی دو وکیل گرفتند اما وکلای داخلی بمن خیانت کردند و وکیل مدافعی که از طرف ستره محکمه فرستاده شده بود شخص خیلی ضعیف بود. من خودم قوانین داخلی را میدانم و به داشتن و یا نداشتن وکیل اهمیت نمیدهم".

 

وقتی از بی وفایی رفقای حزبی اش که فعلا نیز در سطوح بالای حکومتی و پارلمان کشور قرار دارند و یا آنهایی که در رفاه در کشور ها غربی بسر میبرند یادآور میشوم و اینکه چرا آنها در زمینه ارائه خدمات حقوقی با وی کمک نمیکنند، سروری با بی اعتنایی میگوید: "من چه میدانم. از خودشان بپرسید!"

 

سروری در مورد وضعیت توقیف و امکانات موجود ادعا میکند که وی خود مصارفش را می پردازد و با وصف موجودیت یک کلینیک صحی خودش ادویه مورد ضرورتش را توسط دوستانش از دواخانه های شهر تهیه مینماید.

در خاتمه با چند سوال مستقیم که سبب ناراحتی نمایان سروری می شود صحبت را به پایان میبرم. وی که از قرار معلوم توقع طرح همچو سوالاتی را نداشت، حین ارائه جواب به سوالات راست سر جایش مینشیند و در حالیکه چشم راستش بیش از حد از حدقه میبرآید با لحن مملو از خشونت و جملات کوتاه جواب میدهد:

 

س:        آیا شما کسی را به قتل رسانیده اید؟

ج:         نی، هیچوقت!

 

س:        هر گاه شبانه سر به بالین میگذارید٬ بدور از ادعای مدعیان و اتهامات سارنوالان در مورد خودتان چه قضاوت میکنید؟

ج:         من بیگناه هستم. بر من ظلم شده است و دشمنانم در مورد من تبلیغات سوء میکنند.

 

س:        به جواب کسانی که در محکمه شما را بازشناختند و در مورد تان شهادت دادند چه میگوئید؟

ج:         آنها دروغ میگویند.

 

س:        پس مسئول اینهمه کسانی که در زمان تصدی شما دستگیر٬ زندانی و به اشکال مختلف کشته شدند و هزاران تنی که تا امروز لادرک اند٬ کیست؟

ج:         من چه میدانم؟  اداره اگسا حتی یک میل سلاح در اختیار نداشت. اگسا اجازه توقیف٬ دستگیری و کشتار مردم را نداشت و هرگز این کار را نکرده است.

 

س:        پس کدام افراد و دستگاه های دولت اینکار را میکردند؟

ج:         من چه میدانم؟ وظیفه اگسا کشف بود، نه دستگیری. بیشتر منشی های دفاتر حزبی٬ وزارت داخله و سارنوالی وظیفه دستگیری و تعقیب مجرمین را داشتند.

س:        بطور مشخص کی ها؟

ج:         من نمیدانم.

 

س:        پس از بقدرت رسیدن حفیظ الله امین لستی شامل اسمای بیشتر از دوازده هزار تن اعلام گردید که در زمان تصدی شما منحیث رئیس اگسا به شهادت رسیده بودند. مسئولیت این کشتار فجیع متوجه کیست؟

ج:         حفیظ الله امین با من خصومت داشت. من و اداره اگسا مسئول محتوای این لستها نمی باشیم.

 

س:        اما رئیس کام (دستگاه استخبارات حکومت حفیظ الله امین) از جمله اقارب نزدیک تان بود. او که با شما  خصومت شخصی نداشت؟

ج:         اما در سیاست هرچیز امکان دارد.

 

س:        در مورد اسنادی که در محکمه در مورد شما ارائه شده است چه میگوئید؟

ج:         این اسناد جعلی است. کدام کریمینال تخنیک این اسناد را تصدیق کرده است؟

 

س:        در صورت آزادی٬ در مورد آینده خود و افغانستان چه تصمیم دارید؟

ج:         نظر به گذشته و شناختی که از مسایل کشور دارم، میخواهم رهبری کشوررا بعهده داشته باشم و با ریشه یابی بحران افغانستان به حل آن بپردازم.

 

س:        اما شما و رفقای تان یکبار تجربه حکومت داری را پشت سر دارید که تا هنوز افغانستان در آتش عواقب فاجعه بار آن میسوزد.

ج:         من فکر میکنم که ما نظامی های اشتباه کردیم که قدرت را به اعضای ملکی حزب سپردیم. اگر قدرت در دست رهبران نظامی حزب منحصر میماند٬ با عمل قاطعانه ما مؤفق تر میبودیم.

 

س:        آیا شما مسلمان هستید و به خدا عقیده دارید؟

ج:         (با شتابزدگی و اشاره به سجاده  (جا نماز) که مقابلش قرار دارد) این را نمی بینی؟ این چه معنا دارد؟

 

س:        (با اشاره به کلاه پکول اش) حتماً کلاه پکول هم دلیل مجاهد بودن است؟

ج:         من این را نگفته ام!

 

س:        آیا شما کمونیست بودید؟

ج:         در همان وقت ها در تمام افغانستان هشتاد نفر کمونیست واقعی نبود.

 

س:        اما آیا شما کمونیست بودید یا هستید؟

ج:         کمونیست واقعی کم است. مردم ادعا میکنند، اما کمونیست واقعی کم کسان هستند.

 

س:        اما این جواب سوالم نیست.

ج:         من گفتم که کمونیست واقعی کم است.

 

س:        سوال آخرم اینست که از محاکم، مقامات و مردم افغانستان چه توقع دارید؟

ج:         من خواهان عدالت هستم!

 

در پایان صحبت از سروری میپرسم که آیا خواهان صحبت دیگری در آینده است، اما او با کمال سردی این تقاضا را رد مینماید.

 

حین خروج از دروازه توقیف خانه که در محوطه صدارت در چهارراهی صدارت موقعیت دارد متوجه می شوم که بسته کلید هایم را فراموش کرده ام. دوباره روانه اتاق سروری میگردم٬ در را تک تک میزنم و بعد از اجازه وارد اتاق میشوم. فضای اتاق را بوی خوش غذا پر کرده و دور سفره بجز از سروری و "قوماندان صاحب" هم اتاقی اش تعدادی از "رفقا" زانوزده اند و سروری را در غذای چاشت همراهی میکنند. در حالیکه کلید هایم را تسلیم می شوم به محیط توقیف و زندان که خود تحت سیطره حزب دیموکراتیک خلق بسر برده ام می اندیشم. همچنان تاریخ کشور های دیگر را بیاد می آورم که بعد از جنگ های تباهکن به  تصفیه حساب با جنایتکاران جنگی و ناقضین حقوق بشر پرداخته و بعداً یک جریان آشتی و تفاهم ملی را براه انداخته اند. آنگاه به کشور خود نگاه کرده متوجه میشوم که صدای جنایتکارانی که باید از عقب میز محاکم بلند شود، آن را از تربیون پارلمان و یا از رادیو ها و تلویزیون ها میشنوم که بحیث صاحب نظر، تحلیلگر، کارشناس، متخصص وغیره به سیاست بازی میپردازند.

 

در صحبتی با ویس که هنوز خاطرات و یاد پدر مفقودش اورا رها نمی کند و بگفته خودش محاکمه سروری و همقطارانش یگانه آرزویش است، از صحبتم با سروری حکایه میکنم. ویس گذشته از سایر نکات از تقاضای عدالت خواهانه سروری بیشتر متعجب است. هر دو از خود میپرسیم که سروری در حقیقت خواهان چه نوع عدالتی است؟ عدالت از قماش حزب دیموکراتیک خلق که به قیمت جان ده ها هزار افغان انجامید یا از نوع فعلی آن که با مصلحت های گوناگون به رهایی مجرمین می انجامد؟ احتمال سوم آن خواهد بود که سروری به محکمه بین المللی جرایم جنگی در هالند سپرده شود. با وصف آنکه  این امر گریز از ایجاد محاکم ویژه در زمینه رسیدگی به جرایم جنگی و نقض حقوق بشر در کشور را در قبال خواهد داشت، اما گامی هرچند کوچک در مخالفت با اصل عدم مجازات و مثالی خوب در راستای محاکمه جنایتکاران جنگی و ناقضین حقوق بشر بشمار میرود.


 
اعلامیه انجمن اجتماعی دادخواهان افغان
ساعت ٩:٤٩ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٧/٥/۱٦  کلمات کلیدی: افغانستان ، انجمن اجتماعی دادخواهان افغان ، محاکمه ، متهمین جنایات جنگی

(برگرفته شده از سایت کابل پرس)

اعلامیه به مناسبت اولین سالگرد

«انجمن اجتماعی دادخواهان افغان»

هموطنان گرامی!

«انجمن اجتماعی دادخواهان افغان» به تاریخ 14 اسد 1386 توسط جمعی از خانواده‌‌های قربانیان بنیاد گذاشته شد. علت ایجاد این انجمن، جنایات سه دهه جنگ می‌باشد که از 7 ثور1357 شروع و تا امروز ادامه دارد و هنوز هم عاملین این همه جنایات پست‌های کلیدی دولت را در دست دارند و مرتکب جنایت‌های مختلف می‌شوند.

«انجمن اجتماعی دادخواهان افغان» به خاطر به محاکمه کشاندن جنایتکاران سه دهه اخیر کار می‌کند و در مدت یک سال تلاش نموده تا با استفاده از شیوه‌های مختلف به اهداف خود برسد. ما اعتراضات و خواست‌های خویش را با برگزاری تحصن، تیاتر، دیدار با افراد و سازمان‌های مدافع حقوق بشر، شرکت در سیمینارها، مصاحبه با رسانه‌ها وغیره، اظهار نموده ایم.

«انجمن اجتماعی دادخواهان افغان» می‌داند تا با سازمان‌ها و افرادی که به خاطر تامین عدالت تلاش می‌کند متحد شده تمامی جنایتکاران را خلع قدرت نموده و به محاکمه بکشاند.

بناءً از آن عده فامیل‌های قربانی و افرادی که خواهان تامین عدالت هستند تقاضا می‌‌‌کنیم با ما در تماس شوند تا پروسه به محاکمه کشاندن جنایتکاران سرعت بشتری بیابد.

خواست‌های ما از این قرار اند:

1- ما خواهان برکناری فوری تمامی جنایتکاران دوران حاکمیت وطنفروشان خلق و پرچم، دوره حاکمیت فاشیستی تنظیم‌های جهادی، دوران وحشت و ترور طالبان و دوران بعد از آن تا امروز، از وظایف دولتی شان هستیم.

2- ما خواهان محاکمه تمامی متهمین جنایات جنگی سه دهه اخیر در یک محکمه باصلاحیت و بی‌طرف ملی و بین‌المللی می‌باشیم.

3- ما خواهان بررسی جدی گورهای دستجمعی کشف‌شده و شناسایی عاملین آن می‌باشیم.

4- ما خواهان کشف تمامی گورهای دستجمعی کشف ناشده در هر دوره‌ی از جنایت می باشیم.

5- ما نامگذاری اماکن و جاده‌ها به نام جنایتکاران را شدیداً محکوم می کنیم و آن را توهین و بی‌حرمتی به خون شهیدان معصوم خود می‌دانیم.

6- ما تقاضا داریم تا بنای یادبودی به نام ناپدید‌شدگان گمنام اعمار گردد و محله‌ای به نام "گورستان شهدا"‌ مختص گردد تا اجساد گورهای دستجمعی با اعزاز و اکرام در آن دفن گردند.

7- ما از تمامی وطنداران خویش در سرتاسر افغانستان که جگرگوشه‌ها، برادران و خواهران، اقارب و عزیزان خود را طی سی سال اخیر از دست داده اند تقاضا می‌نماییم تا با ما تماس گیرند و چگونگی شهادت و ناپدید شدن آنان را با ما در میان گذاشته در تلاش‌های ما به خاطر محاکمه عاملان فجایع سه دهه اخیر سهیم گردند.

«انجمن اجتماعی دادخواهان افغان»

Social Association of Afghan Justice Seekers (SAAJS)

14 اسد 1387 - 4 اگست 2008

شماره موبایل: 0093707803560

آدرس پستی: پست بکس شماره 980، پسته خانه مرکزی، کابل، افغانستان.

آدرس ایمیل: victims.families@gmail.com


 
ندای دادخواهانه اهالی قریه میاخیل ولسوالی موسهی
ساعت ٧:٢۱ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۳۸٥/٩/۱٢  کلمات کلیدی: افغانستان ، جنایات جنگی ، نیرو های خارجی ، رئیس جمهور کرزی

آنچه را در ادامه میخوانید گزارشی است از یک حادثه تکان دهنده که میتواند تحت نام "مبارزه با تروریزم" در هرکجای افغانستان بوقوع بپیوندد!  

بنام خداوند دادگر و توانا

 

نامه سرگشاده حاوی ندای دادخواهانه اهالی قریه میاخیل ولسوالی موسهی

عنوانی رئیس جمهور جمهوری اسلامی افغانستان

 

جلالتمآب رئیس جمهور!                                           

به نمایندگی از اهالی قریه میاخیل ولسوالی موسهی ولایت کابل سلام و احتراماتم را بپذیرید.

طی این نامه توجه تانرا به حادثه اسفبار و اهانت آمیزی معطوف میدارم که احساسات مردم منطقه را شدیدا جریحه دار ساخته است. امیدوارم تا در زمینه اقدام عاجل و جدی نمایید.

حوالی ساعت دو بجه شب چهارشنبه 24/25 عقرب سال جاری در حالیکه باران بشدت میبارید، سروصدا در بیرون خانه مرا از خواب بیدار کرد. هنگامیکه من سراسیمه و خواب آلود به حویلی برآمدم ناگهان عساکر خارجی و داخلی با مشت و لگد و قنداق تفنگ هایشان به سر و بدنم فرو ریختند. تا خواستم واقف احوال گردم، آنها در حالیکه با خریطه سیاهی سر و رویم را پوشانیده و دستانم را محکم از پشت بستند، سرم را بزمین و دیوار کوفته و پیهم از من میپرسیدند تا محل اخفای گلبدین، حقانی و سلاحها را برایشان نشان بدهم. وقتی من اظهار بی اطلاعی کردم آنان وحشیانه تر از پیش مرا مورد لت و کوب قرار دادند.

مدتی نگذشته بود که همه مردان و زنان را از خانه ها بیرون آورده و در حالیکه 15 تن از مردان را همانند من مورد بازپرس و شکنجه قرار دادند، با سگهای هولناکتر از خود شان به تلاشی خانه ها پرداختند. آنها بعد از آنکه آرد و روغن و شیر و ماست را بهم ریخته، دروازه و کلکینهای چند را شکستند، حتی یک طفل شیرخواره را نیز زیر باران و در بین گل و لای از قنداق کشیده تلاشی کردند. هنگام تلاشی آنها تیلیفونهای موبایل، پول نقد و جواهرات را با خود برده و شیشه موتر ها را در جستجوی اسناد درهم شکستند.

 در جریان بازپرسی و شکنجه محمد عزیز فرزند جمعه گل (مشهور به ملک) را حلقه آویز نموده و بعدا با شلیک دو مرمی به سرش به شهادت رسانیدند. در جریان شکنجه دست و پای این دهقان 27 ساله را که از نعمت شنوایی عاجز بود، شکستانده و بدنش را با سر برچه زخمی ساخته بودند. این مبارزین ضد تروریزم و مدافعین آزادی قبل از روشنایی صبح در حالیکه دروازه های دخولی منازل ما را ماین فرش نموده، فضا را با چراغ های مخصوص روشن ساخته بودند، سایر مردان را چشم و روی بسته رها کرده و چهارتن هریک امان الله و سید آقا فرزندان محمد اکبر، عزت الله فرزند محمد اکرم و امرالله مشهور به قند فرزند محمد شریف را با خود بردند که شخص اخیر تکلیف عصبی داشته و همه تا هنوز لادرک اند. نکته دردناک اینست که آنها بخاطر شهادت محمد عزیز معذرت خواستند زیرا "او بیگناه بود".

 روز بعد وقتی به ولسوالی موسهی عارض و شاکی شدیم، ایشان اظهار بی اطلاعی نمودند، در حالیکه مدیر امنیت ولسوالی به جمع آوری روپوشها، دستبند ها و چراغها پرداخته و یک گروپ ماین پاکی ماین ها را دور کردند. همان روز جهت شرح حال بمقام ولایت کابل شتافتیم. والی کابل بخاطر کشف واقعیت قوماندان فرانسوی، ایتالوی و جرمنی آیساف را احضار نمود که آنها نیز از وقوع چنین حادثه اظهار بی اطلاعی نموده و این عمل را احتمالا کار امریکائیان دانستند. والی کابل تعهد هر نوع همکاری و جبران خساره را نمود که تا حال از آن خبری نیست.

 ما که پیوسته و تحت هرگونه شرایطی متعهد به خدمت صادقانه به مردم و میهن عزیز خویش بوده و از پالیسی های مردمی و صلحجویانه دولت اسلامی افغانستان پشتیبانی و حمایت نموده ایم از شما احترامانه تقاضا مینماییم تا:

 ·                     در صورت اثبات ادعا، دریافت مدرکی و یا حتی پیدا نمودن یک پوچک مرمی حاضر به پذیرش هر نوع مجازات هستیم.

 ·                     در صورت عدم اثبات ادعا خواهان اعاده حیثیت و جبران خساره میباشیم.

 ·                     در صورت بی التفاتی از عواقب وخیم این حادثه جنایتبار، غیر انسانی و  منافی با ارزشهای افغانی هشدار میدهیم.

 از توجه و اقدام عاجل تان در زمینه قبلا و قلبا سپاسگذارم.

 با عرض احترام،

 محمد ابراهیم میاخیل

 (به نمایندگی از اهالی قریه میاخیل ولسوالی موسهی ولایت کابل)  

 نقلی از این نامه به کمیسیون های سمع شکایات مشرانو جرگه و ولسی جرگه، کمیسیون مستقل حقوق بشر، کمیسیون تحکیم صلح و رسانه های اطلاعات جمعی فرستاده شده است.

 


 
برگرفته شده از سایت گفتمان
ساعت ٦:٠٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۳۸٥/٥/۱٥  کلمات کلیدی: افغانستان ، لبنان ، جنایات جنگی ، نیرو های خارجی

 

 از نهرین تا قانا 

محمد اکرام اندیشمند  04.08.2006                            

 نمیدام چرا با تماشای پیکرهای کوفته شده و خونین کودکان لبنانی "قانا" بروی پرده های تلویزیون، ناگهان بیاد بمباران شهر نهرین افتدیم. بمبارانی که 23 سال پیش توسط هواپیمایهای شوروی درشهر (شهرکهنه)  نهرین از ولسوالی های ولایت بغلان بوقوع پیوست.  

 

اواسط جوزای 1363 خورشیدی درآغاز یک شام بهاری، هواپیماهای شوروی  شهر نهرین را زیر بمباران قرار دادند. بم ها بروی خانه هایی در جنوب شهر در جوار مسجدی بنام مسجد شربف جان فرود آمد. بمباران و پرواز هواپیماها بروی شهر پانزده دقیقه طول کشید. انفجار های عظیم و هولناک  وغرش بم افگن های روسی شهر را وحشت زده ساخته بود. دود وخاک ازمحل اصابت بم ها درهوا بلند گردید و بوی زنندۀ باروت بم ها،  در هر گوشۀ شهر به مشام میرسید. وقتی بمباران پایان یافت وصدای هواپیما ها ناپدید گردیدند، فریاد و ضجۀ زنان ومردانی از محل بمباران بلند شد. مردم از هرگوشه وکنار شهر با شتاب به محل بمباران آمدند. من نیز با جمعی ازهمراهانم به آنسو شتافتم.  صحنۀ تکان دهنده و غم انگیزی بود. بم ها چند خانه را منهدم کرده بودند. اما دوبم پنجصد کیلویی بروی خانه ای اصابت کرده بود که درزیرزمینی  آن خانه،  15 نفر پناه گرفته بودند. تمام افراد آن زیر زمینی، زنان و کودکان بودند. از میان آنها تنها 11 تن مربوط یک خانوادۀ مهاجراز پنجشیر می شدند که سه ساعت قبل وارد منزل یکی از خویشاوندان خود گردیده بودند. از این خانوادۀ مهاجر تنها سه نفر از مردان خانواده که درزمان بمباران برای خرید به شهر رفته بودند، جان سالم بدر بردند. این سه تن ، مولوی عبد الرب بزرگ خانواده ، پسرش عبدالرحمن و نواسۀ 12 ساله اش بود.  مردم و مجاهدین شهربه سختی کارمیکردند تا اجساد را از زیرآوار خاک و چوب بیرون بکشند. اجساد قابل شناسایی و تشخیص نبود. بدن کوفته شدۀ زنان و اطفال درهمدیگر چسپیده بودند. اجساد را به صحن مسجد نقل میدادند. تعدادی از مردم  پیشنهاد کردند تا اجساد بروی پارچه های سفید گذاشته شود تا دیگر ضرورتی به تکفین دوباره نباشد. پارچه های  سفید را بروی زمین در میدان جلو مسجد هموار کردند. پیکر قربانیان از زیر خرابه ها بروی پارچه میگذاشتند. وقتی پیکر متلاشی شده و خونین کودکان بروی پارچه های سفید گذاشته می شد، عبدالرحمن  باصدای بلند و درد ناکی نام فرزندان، برادر زاده ها و خواهر زاده هایش را میگرفت و بی صبرانه اشک میریخت. اما پدرش مولوی عبدالرب او را به صبر و پایداری دعوت میکرد. تحمل و صبر باور نکردنی مولوی عبدالرب به آن مصیبت طاقت فرسا و کمر شکن در آن شام تاریک و هولناک یک پدیدۀ شگفت انگیزو تحسین آفرین بود. او با لبان متبسم و روحیۀ بلندی خود، بدن های کوفته شدۀ زنان و کودکان خانواده اش را جدا جدا میساخت و خون سرد و آرام در کفن ها میگذاشت. تا نیمه های شب کار تکفین و تدفین  پایان یافت.11 تن از اعضای خانوادۀ مولوی عبدالرب در یگ گور دسته جمعی دفن شدند. جریان تکفین و تدفین اجساد به اثر شلیک هاوان از سوی ادارۀ خاد و نیروهای توپچی فرقۀ 20 نهرین به سختی انجام گرفت. کار کشیدن اجساد و تکفین وتدفین که با چیره شدن تاریکی شب در روشنایی نور گیس صورت میگرفت، با افزایش شلیک هاوان (خمپاره)  در تاریکی انجام یافت.

 وقتی پیکر های بیجان کودکان قانا را بروی صفحه های تلویزیون دیدم بیاد آن کودکانی افتیدم که در حادثۀ مشابه در شهر نهرین قربانی شده بودند.  شاید تشابه و هم مانندی های این دو حادثۀ غم انگیز و هولناک ذهنم را بسوی بمباران نهرین برد:

  بدن های بیجان و خونین اطفال قانایی بروی دست کارمندان صلیب سرخ، اجساد بیجان و خونبار کودکانی را در چشمانم مجسم کرد که 23 سال پیش در یک  شام  خونین و وحشتناک حتی بیشتر از این کودکان لبنانی متلاشی و خونین شده بودند. در قانا، پیکر بیجان کودکان را بروی دست کارمندان صلیب سرخ هزاران کیلو متر دور تر از محل حادثه بروی صفحات تلویزیون دیدم. اما در نهرین، با چشمانم شاهد اجساد کودکانی بودم که بوی گوشت بدنشان به مشامم می رسید و با دستانم پیکر های خونین و متلاشی شدۀ شانرا لمس میکردم.

 در قانای لبنان  زنان وکودکان بیدفاع لبنانی از ترس بمباران هواپیما های اسرائیلی در زیر زمینی پناه گرفتند تا جان خود را نجات دهند.

 در نهرین نیز زنان و کودکان بی وسیله و بی دفاع به زیر زمینی خانه ای پناه بردند تا از خطر بمباران هوا پیمهای شوروی در امان باشند.

 در قانا،  بم ها بروی سر کودکان وزنان بیدفاع اصابت کرد  و بدون هیچ ترحمی جان ده ها کودک و مادرانشان  را گرفت. در نهرین نیز بم ها از کودکان معصوم و مادران مظلوم شان با قساوت و بی رحمی قربانی گرفت.

 توپخانۀ اسرائیل از داخل کشتی جنگی،  قانا را پس از بمباران هواپیما ها،  گلوله باران کرد. در نهرین نیز هاوان نیروهای دولت مورد حمایت شوروی پس از بمباران هوا پیما های شوروی، شهرنهرین را تا نیمه های شب زیر شلیک گلوله های هاوان قرارداد.

 اسرائیل قانا را بمباران کرد تا حزب الله لبنان از بین برود  و زمینه برای ایجاد خاور میانۀ بزرگ  و تحقق دموکراسی بر مبنای طرح و برنامۀ ایالات متحدۀ امریکا آماده شود.

 

23 سال پیش هوا پیماهای شوروی،  نهرین را بمباران کردند تا بر گشت نا پذیری انقلاب بر گشت ناپذیر ثور تضمین شود، مخالفین انقلاب سرکوب گردند، دولت حزب دمکراتیک خلق استحکام یابد و نظام سوسیالستی مورد نظر و حمایت شوروی در افغانستان ایجاد شود.  

  اسرائیل پس از قتل کودکان و زنان بیدفاع قانا، به جنگ و حملات خود در لبنان و فلسطین پایان نداد. 23 سال پیش نیز قتل زنان و کودکانی درنهرین و ده ها کشتار مشابه در سراسر افغانستان به پایان دادن تجاوز نظامی و اشغال شوروی نینجامید. آن وقت شوروی با زبان زور سخن میگفت و امروز اسرائیل نیز با این زبان سخن میگوید.

 

در ضرب المثل عامیانه ای  در افغانستان میگویند که "زورهفت قدم از شریعت پیش است". اما به نظر میرسد که زور 7  قدم از شریعت، 14 قدم از سوسیالیزم، 21 قدم از دموکراسی و 28 قدم از حقوق بشر پیش باشد. شاید از همین سبب است که شاعر مشهور زبان فارسی در شبه قارۀ هند، قرن ها قبل گفته بود:

 برو قوی شو اگر راحت  جان  طلبی                        که درنظام طبیعت ضعیف پایمال است

 آیا پرچمدار و جلودار درنظام "نظم نوین جهانی" ،  راهی را برای قوی شدن کسی در بیرون از محدودۀ نظم و نظام دلخواه خودش باقی میگذارد؟ قبل از هر چیز پاسخ این پرسش را در زورمندی جلودار سراغ باید کرد. 


 
خاطره یک شاهد عینی
ساعت ٩:٠٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٥/٥/٩  کلمات کلیدی: افغانستان ، زندان پلچرخی ، اعدام

برگرفته شده از سایت گرد راه

 

 کار حشر در زندان پلچرخی

 

دولت روز حشر اعلان کرده است. اما در زندان پلچرخی درین روز نه حشر که بازهم محشری برپا گردیدیدنیست. محشری که دران 22 نفر از مردم سرزمین گرفتار دیو وحشت و تجاوز به شهادت میرسند. در روز های کار حشر که رژیم اعلام میکرد، باید همه کارمندان دولتی اشتراک میورزیدند. خانهء دوم حاضری مامورین را در روز پنجشنبه سفید میگذاشتند که باید در پایان کار حشر آنرا به روز جمعه امضا کنند. زمان کار از صبح تا 12 ظهر میبود. اما دران روز و خلاف انتظار کار حشر به ساعت 9:30 پایان داده شد. همه مامورین و کارمندان زندان خارج شده و در موتر مامورین برای برگشتن به خانه سوار شدند. درهمین هنگام افرادی از قوماندانی زندان به موتر های مامورین بالاشده و از دوکتوران شفاخانهء محبس خواستند تا از موتر پیاده شده با آنها به قوماندانی بروند. زندان پلچرخی یک شفاخانهء (50) بستری داشت که ازان تنها محبوسین جنایی مستفید میشدند. دوکتوران به شفاخانه برمیگردند. اما درشفاخانه به آنها گفته میشود که برای تطبیق احکام خواسته شده اند.

 سپس اعلام میکنند که دو نفر داکتر باید بیاید تا از تطبیق حکم نظارت کند. در جواب توضیحی که خواسته میشود، دژخیمان میگویند که هدف از نظارت از تطبیق احکام، مراسم اعدام است و درین مراسم حضور یک یا دو داکتر که تطبیق حکم را از نظر طبی تصدیق کند ضروریست.  ازمیان دوکتوران دونفر میروند. 1- غوث خطیبی و 2- قریشی. داکتر قریشی پس از برگشت از مراسم به دیگران قصه میکند. او میگوید: زندانیان را یکه یکه آوردند. یک، دو، سه، چار و جمله 22 نفر شدند. اینها از اینکه چه پیش می آید آگاهی نداشتند. و یا شاید تصور میکردند برای آفتاب گرفتن برون آورده شده اند. سن هیچیک بالاتر از 25 سال نیست- از 18 تا 25 ساله مینمایند. گناه شان، ضدیت با رژیم و ضدیت با تجاوز.
زندانیان را پیش می آورند.

داکتر ایوبی میگوید که درمیان دوکتورانی که برگشته بودند، من هم بودم. ما از منزل چارم “مثلث” را تماشا میکردیم. چوبهء اعدام در وسط مثلث کوبیده شده بود، به گونه یی که چار پایه را در فاصله های مساوی ازهم ایستاده کرده بودند. این چوب ها در قسمت بالایی خود توسط چوب های افقی باهم وصل شده و یک مربع را میساخنند. از هر ضلع هوایی این مربع یک ریسمان آویزان بود که حلقهء دار دران ساخته شده بود. زیر هر حلقهء دار یک بیلر خالی را گذاشته بودند که زندانی را برای اعدام روی آن بالا میکردند.

پس ازان که سارنوال و افراد دولتی وارد مثلث شدند. از محبوسین خواسته میشود تا دریک گوشهء بنشینند. و آنها هم بسیار عادی مینشینند.سارنوال نتیجهء تحقیقات و حکم محکمهء انقلابی که آنها را محکوم به اعدام کرده بود، برای متهمین اعلام کرد. اینجاست که محبوسین متوجه سرنوشت خود میشوند.
یکی از مامورین اعلام میکند که” آنها به خاطر رساندن جانیان به سزای اعمال شان” اینجا گرده آمده اند. و حکم محکمه را اعلام میکند.

 محبوسین به اعتراض دسته جمعی و سروصدا پرداختند. اما گوشی برای شنیدن وجود نداشت. 


مراسم اعدام آغاز شد. زندانیان خواستار آب میشوند و میخواهند نماز پیش از اعدام بمخوانند، اما کسی این خواهش آنها را به جا نمیکند. چه
ار عسکر هرزندانی را روی بیلر بلند میکنند. در هر دور چار زندانی به دار کشیده میشود. وقتی زندانیان روی بیلر بالا میشدند سربازان پا های شان را نیز با طناب نیلونی بسته میکردند. پس ازان قاضی نام نهاد، امر عملی کردن حکم را میخواند. زندانی ایستاده میشود و سرش را در حلقه دار میگذرانند. روی و چشم زندانی بسته نیست. یعنی آن خریطهء سیاه ویژهء اعدام وجود ندارد. سپس بیلر را سربازان با لگد میزنند و پا های محبوس میان هوا وزمین معلق میماند. چار نفر اول بدینسان اعدام میشوند و هژده نفر دیگر درحالی این وضع را تماشا میکنند که میدانند خود نیز پس از لحظاتی گردن به حلقهء دار میسپارند.  پس از لحظاتی دوکتور را میخواهند تا آمده روی بیلر بالا شودو مرگ زندانی را تایید کند تا اجازهء پایین کردنش از چوبه دار داده شود.

دوسیه را میخواند و هریک از محبوسین را نام میبرد و طبق معمول چیز هایی از روی کاغذ میخواند. در اخیر با صدای بلند میخواند که، نظر به امر رئیس شورای انقلابی (ببرک کارمل)، افراد معرفی شده به اشد مجازات یعنی اعدام محکوم گردیده اند.

 در نوبت دوم زمانی که ریسمان پاره شد، زندانی به کوما رفته بود. شاید گردنش شکسته بود. اما به اشاره قاضی باز هم سربازان حاضر شدند و او را دوباره به دار آویختند. راوی میگوید که پس ازان نتوانستیم دیدن آن وضع را تماشا کنم. یکی دیگر از کسانی که در منزل چارم با ما بود تعادل خود را ازدست داد و برزمین افتید که ما او را به شفاخانه بردیم. دنیا درنظرهمه ما مرگ میباراند. نمیتوانستم چیزی بخورم و یا بنوشم. پس از ساعتی داکتر موظف پیش ما به شفاخانه برگشت. او اشک میریخت و توان حرف زدن نداشت. لب و دهنش خشک بود و سراپا میلرزید. پرسیدم چه شد؟ گفت: تمام شد! 22 نفر بودند. شاید اسامی این زندانیان د ر شعبهء تطبیق احکام زندان پلچرخی موجود باشد. 


 
اعلامیه فدراسیون سازمانهای پناهندگان افغان در اروپا (فارو)
ساعت ٩:٥۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸٥/۳/٢  کلمات کلیدی: متهمین جنایات جنگی ، افغانستان ، محاکمه

 

 په ارو پا کی دمیشته افغانانو د تولنو فدراسیون

فدراسیون سازمانهای پناهندگان افغان در اروپا

Federation of Afghan Refugee Organizations in Europe (FAROE)

 

 

 

جنرال نبی عظیمی پس از سالها انتظار بی نتیجه برای کسب پناهندگی در هالند دوباره روانه افغانستان شد

 

با جنرال نبی عظیمی و کارنامه هایش از لابلای کتابش "اردو و سیاست" بخوبی آشنا هستیم. عظیمی که از یاران وفادار ببرک کارمل بود، حین اجرای وظیفه در قطعه منتظره نمبر یک در سرکوب قهری مظاهره ملا ها نقش مهم داشت. بعدا در کودتای 26 سرطان از جانب جناح پرچم اشتراک فعال ورزید و بنا به نوشته خودش شهید میوندوال را شخصا دستگیر نموده و به زندان افگند. نبی عظیمی این نواسه برگت عظیموی بدنام در شکنجه میوندوال و یارانش سهیم بود و حتی عضو محکمه نظامی نیز بود که بر قضیه "کودتا" میوندوال حکم مینمود.

کارنامه عظیمی با فاجعه هفت ثور و سیاه روز شش جدی ابعاد وسیع پیدا کرد. قتل عام در هرات، لوگر و پکتیا و تصفیه عناصر ضدپرچمی از اردو که متعاقب کودتای شهنواز تنی صورت گرفت، مثال های کوچکی اند از ماجراجویی های این جنرال.

منزلت عظیمی در نزد اشغالگران روس به حدی بود که هرسال از وی دعوت میگردید تا غرض تفریح و استراحت به روسیه سفر کند.

جنایاتی که عظیمی خود در کتابش به آن اعتراف نموده است برای اعدامش در برابر هر محکمه کافی میباشد. عظیمی با درک این موضوع و عبرت از سرنوشت دو رفیق حزبی اش حسام و جلالزوی اخیرا از پنجه عدالت در هالند فرار نموده و به افغانستان یعنی کشوریکه جانیان جنگ در آن از مصؤنیت کامل برخوردار اند برگشته است.

بلی! وقتی به جنرال علومی و جنرال گلاب زوی  اجازه داده شود که خود را به کرسی پارلمان کاندید کنند، چرا نبی عظیمی خطر زندانی شدن در هالند را بپذیرد؟ شاید هم به جنرال نبی عظیمی وعده تقرر در یکی از ارگان های امنیتی داده شده باشد. آخر او هم یک جنگ سالار است که مستحق چوکی بزرگ دولتی شده میتواند.

فدراسیون سازمانهای پناهندگان افغان در اروپا (FAROE) با نگرانی شدید ناظر آنست که در افغانستان وعده تطبیق عدالت انتقالی  به طاق نسیان سپرده میشود و موقف جانیان جنگ سه دهه اخیر در ارگان های امنیتی و اداری کشور روز تا روز تقویت می یابد.

این فدراسیون . همچنان از دولت جمهوری اسلامی افغانستان، سازمان های حقوق بشر ملی و بین المللی، نهاد های جامعه مدنی و جوامع بین المللی تقاضا مینماید تا در زمینه شدیدا اعتراض نمایند.

کمیته حقوق بشر فارو   

    


 
صدای مردم برای تامین عدالت
ساعت ۱:۱۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸۳/۱۱/۱۳  کلمات کلیدی: حقوق بشر ، aihrc ، افغانستان ، گزارش

"صدای مردم برای تامین عدالت"، عنوان گزارش ۵٠٠صفحه ای کمیسیون مستقل حقوق بشر به رئیس جهمور این کشور است

این گزارش که سازمان ملل متحد نیز از آن حمایت کرده است، بر اساس نظرخواهی از بیش از چهار هزار شهروند افغان در داخل و خارج کشور تهیه شده است. سیما سمر، رییس کمیسیون مستقل حقوق بشر هنگام ارایه این گزارش به حامدکرزی رییس جمهور افغانستان گفت که آنها وظیفه خود را انجام داده اند و اکنون دولت باید برای تحقق خواسته های مردم اقدام کند. کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می گوید که حدود هفتاد درصد از پرسش شوندگان در این گزارش، خود را قربانی نقض حقوق بشر و جنایات جنگی می دانند. به نوشته تهیه کنندگان گزارش، نود درصد مردم افغانستان خواهان برکناری نقض کنندگان حقوق بشر از مقامهای دولتی و رسمی هستند. بر اساس این گزارش موارد نقض حقوق بشر شامل شکنجه، اعدام بدون محاکمه، تجاوز جنسی، قتل عام و بمباران غیرنظامیان در دهه های جنگ داخلی و اشغال افغانستان توسط نیروهای شوروی سابق در دهه هشتاد میلادی می شود.

براساس گزارش کمیسیون حقوق بشر افغانستان، ۶۳ درصد مردم بر این باورند که جنگهای داخلی کشورشان، مبنای قومی نداشته است، بلکه فرماندهان داخلی و قدرتهای خارجی، از جمله ایران و پاکستان، به مسایل قومی دامن زده اند. ۶ درصد از پرسش شوندگان نیز گفته اند که محاکمه جنایتکاران جنگی به ایجاد ثبات و امنیت کمک خواهد کرد.

رییس جمهور افغانستان، هنگام دریافت گزارش کمیسیون مستقل حقوق بشر گفت که گزارش مورد پذیرش دولت است. آقای کرزی از اینکه صدای هم میهنانش را می شنود که خواهان عدالت و اجرای قانون هستند، ابراز خرسندی کرد.

لویئز آربر، کمیسر عالی سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر که برای اعلام پشتیبانی از گزارش کمیسیون حقوق بشر افغانستان به کابل سفر کرده است نیز در مراسم تقدیم گزارش به رییس جمهور افغانستان شرکت داشت. او گفت در ظرف سه سال گذشته، افغانستان شاهد پیشرفتهای زیادی بوده و اکنون در عرصه حقوق بشر باید اقدامات جسورانه ای انجام شود.

خانم آربر گفت: "بررسی موارد تخلف در گذشته و حال نکته مهمی است، تا آنهایی که حقوق بشر را پامال کرده اند دیگر قادر به ماندن در قدرت نباشند. برای بقای صلح و ثبات در کشور باید یک نظام قضایی مناسب وجود داشته باشد و به تمام اعمال ناروایی که انجام شده پیوسته و به صورت قانونی رسیدگی شود".

کمیسر عالی سازمان ملل در امور حقوق بشر همچنین گفت که اکنون افغانها این واقعیت را دریافته ااند که باید به ادامه نقض حقوق شان پایان داده شود.

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می گوید که گزارش اخیرش را، در نتیجه دو سال پژوهش و بررسی در مورد جنایات ضد انسانی در سه دهه گذشته افغانستان تهیه کرده و منتشر کرده است.


 
ندای همنوایی و همنوعی
ساعت ۳:۳٩ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳۸٢/٦/٢۱  کلمات کلیدی: افغانستان ، جنایات جنگی ، محاکمه

دست بدست هم برای شهدای بیصدا صدا شویم!

برای اولین بار محاکمه یکتعداد جانیان جنگی و ناقضین حقوق بشر در افغانستان قریب الوقع است. برای بسررسانیدن مؤفقانه این جریان و مجازات این جنایتکاران ارائه اسناد مؤثق قراین و شهادت شهود از اهمیت بسزای بر خوردار اند.

در پائین لستی از کتابهای دری و پشتو در این زمینه را مطالعه مینمائید. اگر کتب و یا گزارشات بیشتری را در زمینه سراغ دارید لطفآ با ما در تماس شوید. همچنان از نویسندگان و ناشرین این کتب خواهشمندیم تا با ما در‌تماس گردیده منت گذاشته ودر محاکمه مؤفقانه ناقضین حقوق بشر و جانیان جنگی در‌افغانستان سهم‌شانرا‌ اداء نمایند.



بیشتر در باره ‌افغانستان‌ واچ www.Afghanistanwatch.4t.com



لیست کتابها



شماره: ۱
نام‌کتاب: روزهای‌دشوار (قصه‌های‌غم‌انگیز ‌زندان‌ پلچرخی)
نویسنده: مصطفی نوری
ناشر: ؟

شماره: ۲
نام‌کتاب: دخلق‌‌ ـ پرچم‌ د جنایاتو ژوندی اسناد
نویسنده: انجینر‌میرویس وردک
ناشر: ؟

شماره: ۳
نام‌کتاب: شکنجه گاه کابل
نویسنده: ذبیح الله امانیار
ناشر: کتابفروشی فضل پشاور (پاکستان)

شماره: ۴
نام‌کتاب: محاکمه‌ جنایتکاران‌ جنگ افغانستان
نویسنده: دکتور محمد‌ عثمان روستار تره کی
ناشر: کتابفروشی‌ پشتونیار پشاور‌ پاکستان

شماره: ۵
نام‌کتاب: زندان‌پلچرخی
نویسنده: دکتور محمد‌ عثمان روستار
ناشر: اتحادیه نویسندگان افغانستان آزاد

شماره: ۶
نام‌کتاب: اسلام‌ و ‌حقوق‌بشر (پس‌ منظر‌حقوق‌بشر‌ در‌ افغانستان ‌طی‌دو ‌دهه اخیر)
نویسنده: محمد اشرف رسولی
ناشر: کتابفروشی فضل پشاور (پاکستان)

شماره: ٧
نام‌کتاب: افغانستان ‌در چنگال خونین کمونیزم
نویسنده: داکتر شکرالله کهگدای
ناشر:


بیشتر در باره ‌افغانستان‌ واچ Afghanistanwatch.4t.com

بیشتر در باره ‌افغانستان‌ واچ Afghanistanwatch.4t.com